Wieś puszczańska została założona pod koniec XII w. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1206 r, kiedy to stała się własnością klasztoru Norbertanek w Płocku. W 1429 r. wieś Coszinicze została włączona do dóbr królewskich[1.1]. Wybudowano tutaj królewski dworek myśliwski. Właśnie tutaj urodził się król Zygmunt Stary (1467 r.). W 1549 r. na sejmie piotrowskim Kozienice otrzymały prawa miejskie na prawie niemieckim[1.2]. Miasto żyło w dużej mierze z puszczy, którą od 1590 r. zwano Puszczą Kozienicką.

W 1607 r. miasto stało się ośrodkiem ekonomii królewskiej. W 1656 r. wojska polskie dowodzone przez hetmana Stefana Czarnieckiego zwyciężyły Szwedów w bitwie pod Kozienicami. W 1666 r. miasto zniszczyły wojska Rakoczego. W 1704 r. miasto zniszczyli Szwedzi. W 1782 r. padło pastwą pożaru, odbudowane zostało według planu Jana Kantego Fontany. Wybudowano tutaj walcownię, kuźnię miedzi oraz największą w kraju manufakturę zbrojeniową. W 1790 r. wybudowano hutę miedzi. W 1794 r. miasto splądrowali Rosjanie.

Od 1795 r. Kozienice znajdowały się w zaborze austriackim. W 1809 r. pod Kozienicami doszło do zwycięskiej bitwy wojsk polskich z Austriakami. Od 1809 r. Kozienice znajdowały się w Księstwie Warszawskim, od 1815 r. w Królestwie Polskim. Podczas I wojny światowej w rejonie Kozienic toczyły się ciężkie walki niemiecko-rosyjskie.

Podczas II wojny światowej we wrześniu 1939 r. Kozienice zajęły wojska niemieckie. W okolicy Kozienic działała polska partyzantka. W styczniu 1945 r. Kozienice zajęły wojska sowieckie.

Drukuj
Przypisy
  • [1.1] J. Kwiatek, T. Lijewski, Leksykon miast.,Warszawa 1998, s. 348
  • [1.2] B.Paprocki, Kozienice, Kielce, br. r. wyd., s. 7