W 1880 r. mieszkało we wsi 62 Żydów, natomiast w 1912 r. już 117. W wyniku I wojny światowej nastąpił jednak spadek liczby ludności żydowskiej, w 1921 r. było 93 osoby. Miejscowi Żydzi należeli do lutowiskiej gminy wyznaniowej. Zajmowali się handlem i rzemiosłem.

W 1930 r. cała własność ziemska należała do Żydów. Były to cztery majątki: Samuela Gleicha, Szyi Hirtha, L. Kornhändlera oraz Segela Wolffa. Piwiarnię prowadził Kornhäuser, a wyroby tytoniowe sprzedawali N. Gutwillig i I. Kornhauser[1.1]. We wsi był niewyróżniający się architekturą, drewniany dom modlitwy. 

Los tutejszych Żydów pod okupacją sowiecką, a potem niemiecką, pozostaje zupełnie nieznany. Niewykluczone, że powtórzył się tu scenariusz z Lutowisk: nacjonalizacja przedsiębiorczości i zniesienie wszelkich form instytucjonalnych (okupacja sowiecka 27.09.1939–22.06.1941), a następnie dokonana przez Niemców zagłada, w trakcie której latem 1942 r. na miejscu rozstrzelano starców i dzieci, a zdatnych do pracy wysłano do niemieckiego nazistowskiego obozu w Zasławiu. 

Drukuj
Przypisy
  • [1.1] Skorodne, [w:] Księga Adresowa Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa, red. R. Mosse, Warszawa 1930, s. 787.