Pierwsi Żydzi, którzy uzyskali prawa miejskie, osiedlili się w Mrągowie w 1812 roku[[refr:|Unsere masurische Heimat, red. K. Templin, Sensburg 1918, s. 274.]]. Gmina powstała w 1847 r., gdy oficjalnie zezwolono na tworzenie gmin synagogalnych. Mrągowscy Żydzi nadali swojej gminie status powiatowej. Wspólnota religijna w 1871 r. liczyła 230 członków, w 1905 r. – 220[[refr:|A. Kossert, Mazury. Zapomniane południe Prus Wschodnich, Warszawa 2004, s. 175.]].

Tutejsi Żydzi stanowili społeczność zróżnicowaną pod względem zamożności. Zajmowali się przede wszystkim kupiectwem, oferowali tekstylia, obuwie, wyroby żelazne itd. Pracowali jako lekarze, należeli także do służby pomocniczej w szpitalu. Coraz bardziej integrowali się ze swoimi chrześcijańskimi sąsiadami.

Wspominano w Mrągowie Izaaka Dawidowitza (Icka Dawidowicza), przybysza z Ełku (w latach 1911-1921), który w językach hebrajskim, niemieckim i polskim opisywał życie małych mazurskich miasteczek[[refr:|R. Bitowt, Nekropolie Mrągowa, „Mrągowskie Studia Humanistyczne” 1999, t. 1, s. 109.]]. Wśród zasłużonych wymienia się także chirurga miejscowego szpitala – Milutke zw. Aniołem, adwokata Icka Szulajewa[[refr:|Bitowt R., Materiały o przeszłości Mrągowa i ziemi mrągowskiej, Mrągowo 1999, s. 117.]].

Po zakończeniu I wojny światowej mrągowianie coraz mniej życzliwie patrzyli na tutejszych Żydów. Szykany i represje nasiliły się wraz ze wzrostem poparcia dla NSDAP, jeszcze zanim hitlerowcy sięgnęli po pełnię władzy. Kulminacją stała się „noc kryształowa”. Wówczas splądrowano tutejszą synagogę, która najpewniej nie spłonęła. Mrągowscy Żydzi w pośpiechu opuszczali miasto. W 1939 r. hitlerowcy z dumą ogłaszali, że w mieście i w całym powiecie nie mieszka już żaden starozakonny.

Gros żydowskich mieszkańców Mrągowa schroniła się w Berlinie, skąd deportowano ich do miejsc zagłady – bezpośrednio lub przejściowo, m.in. do getta w Theresienstadt. Zostali zamordowani w obozach w Auschwitz, Treblince, Trawnikach oraz w gettach w Theresienstadt, Łodzi, Warszawie, Mińsku, Rydze, Piaskach. W sumie zginęło ok. 50 osób związanych z miastem[[refr:|http://www.bundesarchiv.de/gedenkbuch/directory.html#frmResults [Sensburg, stan na 28 XI 2008 r.].]]. Holocaust przeżyli członkowie rodzin: Bütow (Bitov), Edelstein, Eisenstadt, Reissman, Schlochauer, Schmal, Schulz.