Modliborzyce, jako miasto prywatne, lokowano w 1642 r. na mocy przywileju króla Zygmunta III Wazy. Miasto założono na gruntach wcześniejszej osady leśnej o nazwie Słupie, wzmiankowanej w źródłach od 1412 roku.

W drugiej połowie XVII i na początku XVIII w. miasto będące własnością Stanisława Wioteskiego – stolnika bełskiego, szybko rozwijało się pod względem ekonomicznym i demograficznym, m.in. za sprawą osiedlających się tu w tym okresie Żydów. Po Wioteskich Modliborzyce znalazły się w rękach Mikołaja Słoniewskiego. W XVII w. dobra weszły w posiadanie Nahoreckich, zaś w kolejnych latach podzielony majątek znalazł się w posiadaniu Wiercińskich i Dolińskich, a po nich – w rękach braci Edmunda i Władysława Gorzkowskich. Na przełomie XVII i XVIII w. Modliborzyce zostały zniszczone na skutek przemarszów wojsk, duże szkody wyrządziły też dwa pożary: w 1804 i 1841 r. oraz epidemia cholery, która w 1855 r. zdziesiątkowała ludność miasteczka.

W 1795 r. Modliborzyce znalazły się w zaborze austriackim, w 1809 r. – w Księstwie Warszawskim, natomiast w 1815 r. – w Królestwie Polskim.

W czasie powstania styczniowego w okolicach Modliborzyc miały miejsce liczne potyczki powstańców z wojskami rosyjskimi, a mieszkańcy miasta aktywnie włączyli się w działania zbrojne. Po upadku powstania, na skutek carskich represji, w 1869 r. Modliborzyce straciły prawa miejskie, co nie zahamowało jednak ekonomicznego rozwoju ośrodka. Pod koniec XIX stulecia założono tu aptekę, działała też warzelnia miodu.

Miasto zostało częściowo zrujnowane w czasie I wojny światowej. We wrześniu 1939 r. wieś dwukrotnie zbombardowano, w wyniku czego zginęło 87 osób i została zniszczona znaczna część zabudowy.

Bibliografia

Trzciński A., Śladami zabytków kultury żydowskiej na Lubelszczyźnie, Lublin 1990, s. 26.

Drukuj