Gmina żydowska w Połczynie przywiązywała ogromną wagę do wychowywania dzieci i młodzieży, zatem już od 1824 roku w mieście funkcjonowała szkoła żydowska. Gmina nie dysponowała jednak własnym budynkiem szkolnym, a lekcje odbywały się w wynajętych pomieszczeniach.

Szkoła kierowana najpierw przez nauczyciela nazwiskiem Moses Oppen, a następnie przez seminarzystę nazwiskiem Itzig Hohenstein. Ten ostatni dnia 7 listopada 1842 roku przedstawił w jednostce nadzorującej pracę szkoły sporządzony przez siebie plan lekcji. Wynika z niego, że w szkole oprócz lekcji religii (czytanie Tory, nauka czytania i pisania w języku hebrajskim), śpiewu i gimnastyki wykładano takie same przedmioty, jak w szkole publicznej w Połczynie. Zajęcia odbywały się codziennie, z wyjątkiem piątkowych popołudni oraz sobót.

Rektor seminarium w Koszalinie, Hennig, który 6 czerwca 1845 roku przeprowadził wizytację w szkole był pod dużym wrażeniem osiągnięć, jakie przyniosła praca Hohensteina. Do szkoły uczęszczało wówczas 45 dzieci (29 chłopców i 16 dziewczynek). Mimo świetnych wyników, szkoła nie funkcjonowała długo. W roku 1847 kupiec Ascher Levy, człowiek o bardzo ortodoksyjnych poglądach mimo sprzeciwu pozostałych członków gminy zmusił Hohensteina do rezygnacji ze stanowiska. Szkołą kierowali od tej pory miejscowi nauczyciele Pophal i Vanselow, oraz rzeźnik Abrahamson, jednak ich praca nie zadowalała rodziców dzieci. Dnia 22 września 1849 roku utworzony przez nich komitet podjął decyzję o rozwiązaniu szkoły żydowskiej i posłaniu dzieci do szkoły publicznej.

Własną szkołę gmina połczyńska uzyskała dopiero w późniejszym okresie swego istnienia, a jej budynek mieścił się przy Grabenstraße 13 (dziś ulica Targowa), na rogu z Kleine Müller Straße (przecznica ulicy Targowej, obecnie już nie istnieje) [1.1]. Oprócz sal lekcyjnych w budynku tym znajdowało się również mieszkanie nauczyciela, a pomieszczenia szkolne służyły także posiedzeniom gminy. Na przylegającym do szkoły podwórzu znajdowała się tradycyjna łaźnia żydowska (mykwa); stał tam również karawan.

W końcowym okresie istnienia gminy, kiedy liczyła już ona bardzo niewielu członków, budynek szkoły został sprzedany jednej z połczyńskich rodzin i przerobiony do celów mieszkalnych. Budynek ten nie zachował się do dzisiejszych czasów. 

 

Drukuj

Przypisy

  • [1.1] Fritz R. Barran, Städte-Atlas Pommern, wydanie drugie poprawione, Leer 1993, s.90