W latach 1975-1998 Pszczew administracyjnie należał do województwa gorzowskiego, a wcześniej w latach 1950-1975 do województwa zielonogórskiego.

Do 1922 roku miejscowość należała do Prus, prowincja Poznań, powiat Meseritz, w latach 1922-1939 do prowincji granicznej Poznań – Prusy Zachodnie, natomiast od 1939 roku do prowincji Brandenburg, okręg administracyjny Frankfurt (Oder), powiat Meseritz.

Początki osadnictwa w rejonie Pszczewa są bardzo wczesne. Wykopaliska archeologiczne potwierdzają już w IX wieku istnienie grodu, który leżał po drugiej stronie jeziora miejskiego na półwyspie Katarzyny. Pierwsze pisane wzmianki o Pszczewie pochodzą z 1256 i 1259 roku. Osada była wtedy własnością biskupów poznańskich. W 1288 roku nastąpiła lokacja miasta. Lokatorem był biskup poznański. W średniowieczu miasteczko było ważnym ośrodkiem kościelnym. Pod koniec XIII wieku ustanowiono tu siedzibę archidiakonatu diecezji poznańskiej, obejmującego sześćdziesiąt parafii. Gdy dokument lokacyjny spłonął w pożarze, to w 1407 roku na prośbę miejscowego wójta ówczesny biskup potwierdził miejski przywilej Pszczewa.

Pszczew jako miasteczko biskupie nie miał burzliwej historii. Leżał wśród jezior na starym szlaku z Poznania do Lubusza i był zapleczem zaopatrzeniowym biskupów, a także miejscem wypoczynku. W 1602 roku w Pszczewie miała miejsce kongregacja synodalna. W 1654 roku wybudowano dwór biskupi. Miasteczko rozwijało się spokojnie. Mieszkańcy zajmowali się głównie rzemiosłem. W Pszczewie działały cechy krawców, szewców i piwowarów. Dziewięć razy do roku odbywały się jarmarki. Jedynymi troskami nękającymi Pszczew były wybuchające od czasu do czasu epidemie zarazy i pożary. Jeden z większych miał miejsce w czasie wojny trzydziestoletniej w 1631 roku, kiedy przez miasto przeszły wojska szwedzkie. Ostatnia epidemia cholery wybuchła w Pszczewie w 1866 roku.

Po drugim rozbiorze Polski w 1793 roku Pszczew przeszedł pod panowanie państwa pruskiego. Rząd pruski skonfiskował dobra biskupie i przekazał je księciu Hohenlohe. Kolejny właściciel baron von Hiller-Gaetringen rozbudował południową część miasteczka tworząc tam ośrodek gminy protestanckiej. Neogotycki kościół ewangelicki rozebrano w 1964 roku.

W okresie napoleońskim Pszczew na krótko (1807-1815) należał do Księstwa Warszawskiego, a po Kongresie Wiedeńskim do Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Po pierwszej wojnie światowej zgodnie z postanowieniami Traktatu Wersalskiego Pszczew pozostał w granicach państwa niemieckiego, mimo że był silnym ośrodkiem polskości. Działał tam polski Bank Ludowy i Towarzystwo Robotników Polsko-Katolickich, a po pierwszej wojnie światowej miejscowi Polacy założyli Związek Polaków w Niemczech.

Od 1945 roku Pszczew znajduje się w granicach państwa polskiego. Niemiecka ludność została wysiedlona i zastąpili ją osadnicy z Polski centralnej i kresów wschodnich. Lata powojenne zmieniły oblicze Pszczewa. W 1946 r. po 658 latach Pszczew utracił prawa miejskie, a do zabudowań dworskich wprowadził się PGR. Miejscowość podupadła. 

 

Drukuj