Cmentarz żydowski w Raciborzu został założony w 1814 roku. Wcześniej zmarłych chowano w Białej Prudnickiej, Bodzanowie i Mikołowie. Cmentarz znajdował się w Starej Wsi, na wzgórzu zwanym Wilczą Górą. Ziemię pod założenie cmentarza zakupiono od Jana Hutnego za sumę 120 talarów. Do pierwszego pochówku doszło w 1817 roku. Najstarszym udokumentowanym nagrobkiem z raciborskiej nekropolii jest macewa z grobu Rosalii Wachsner z 1821 roku.

Cmentarz pierwotnie zajmował powierzchnię 17,5 ara. W latach 1862 i 1880 dokupiono kolejne grunty, powiększając w ten sposób powierzchnię cmentarza do 2,03 ha. Ostatnie pochówki odbyły się na przełomie 1940–41 roku (Josef Bohn zm. 07.03.1940; Adela Fraenkel zm. 10.02.1941).

Na obszarze 2 ha nie zachował się żaden nagrobek. Teren jest zdewastowany i zniszczony. Na uwagę zasługuje stary, zabytkowy drzewostan. Pomiędzy drzewami można odnaleźć fragmenty porozbijanych i zniszczonych nagrobków, kolumn i kamiennych podstaw.

W 1973 r. ówczesne władze miasta podjęły decyzję o likwidacji cmentarza. Część macew wykorzystano do budowy nieistniejącego już basenu miejskiego przy ul. Bema oraz innych prac budowlanych. Część kamieniarze przerobili na nagrobki na cmentarzach katolickich. 

Muzeum w Raciborzu posiada w swoich zasobach sześć segregatorów ze zdjęciami cmentarza w Raciborzu sprzed jego zniszczenia. Zdjęcia wykonał nieżyjący już Kazimierz Świtliński. Największa ilość nagrobków na cmentarzu pochodziła z drugiej połowy XIX i początku XX wieku. Była wykonana z czarnego, białego i różowego marmuru, granitu lub piaskowca. Nagrobki miały postać tradycyjnych macew bądź obelisków. Najczęściej widniały na nich inskrypcje dwujęzyczne – hebrajskie i niemieckie.

Drukuj