Skryhiczyn jako wieś w powiecie horodelskim wymieniana jest w źródłach historycznych począwszy od 1472 roku[[refr: | T. Zieliński, Dzieje niektórych miejscowości Regionu Hrubieszowskiego, „Biuletyn Towarzystwa Regionalnego Hrubieszowskiego”, 1976 nr 2/47, za: I. Kowalska, I. Merżan, Rottenbergowie znad Buga, Warszawa 1989, s. 37-38.]]. Dzieje miejscowości nie są dobrze opisane w dostępnych źródłach. W ciągu XIX wieku dobra Skryhiczyńskie były własnością rodu Zbyszewskich. Wiadomo, iż w 1827 roku było tu 29 domów zamieszkałych przez 173 osoby[[refr: | Skryhiczyn [hasło] w: Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych Krajów Słowiańskich, Warszawa 1880-1914, t. X, s. 721.]]. W 1864 lub 1867 roku, z powodu zadłużenia ówczesnego właściciela – Zygmunta Zbyszewskiego – zostały one zlicytowane i zakupione przez pochodzącego z Piotrkowa niemieckiego osadnika Wilhelma Bergemana. Bergeman postawił tamę, zbudował most, młyn i tartak, założył stawy rybne, a także sprowadził do Skryhiczyna wykwalifikowanych robotników z Niemiec, którzy pracowali w założonych przez niego przedsiębiorstwach[[refr: | I. Kowalska, I. Merżan, Rottenbergowie..., s. 15-16.]]. W 1871 roku dobrze prosperujący majątek został zakupiony przez Mordko Kalmana Rottenberga – żydowskiego kupca pochodzącego z pobliskiej Dubienki[[refr: | Z. Mańkowski, Polscy kresowi Żydzi i ich wiejskie życie w świetle pamiętników, w: E. Łoch (red.), Literackie portrety Żydów, Lublin 1996, s. 157; Wykaz Hipoteczny dla dóbr Skryhiczyna za lata 1820-1926, Archiwum Państwowe w Lublinie, sygn. 152, za: I. Kowalska, I. Merżan, Rottenbergowie..., s. 7 i 13.]]. Pod koniec XIX i na początku XX wieku Skryhiczyn pozostawał niewielką miejscowością, zamieszkałą przez ludność zróżnicowaną pod względem etnicznym i wyznaniowym. Według danych z początku lat 20. większość mieszkańców Skryhiczyna stanowili Żydzi, żyjący obok prawosławnych Ukraińców i Polaków – katolików[[refr: | Skryhiczyn [hasło] w: Pinkas ha-kehilot; entsiklopediya shel ha-yishuvim le-min hivasdam ve-ad le-aher shoat milhemet ha-olam ha-sheniya: Poland, tom. 7: Kielce and Lublin, Jerusalem 1999, s. 376.]]. 

Drukuj