Historia Szlichtyngowej rozpoczyna się dopiero w XVII w. i jest związana z rodziną von Schlichting. Miasto zawdzięcza powstanie Johannowi von Schlichtingowi, sędziemu ziemskiemu ze Wschowy, który w 1634 r. nabył wieś Górczyna i okoliczne tereny. W 1644 r. Schlichting otrzymał od króla Władysława IV przywilej założenia miasteczka na prawie magdeburskim pod nazwą Schlichtinkowo.

Miasto charakteryzowało się planową zabudową, a opierało swój rozwój na imigracji protestanckich uchodźców ze Śląska. Johann von Schlichting zagwarantował im w przywileju lokacyjnym z 11.07.1645 r. całkowitą wolność religijną, zwolnienie od podatków na 8 lat oraz bezwzględnie zakazał osiedlania się Żydom. Określił też powinności mieszczan, wzorując się na przywilejach Leszna. Na mocy przywileju od króla Jana Kazimierza od 1653 r. w mieście znajdował się skład płótna przeznaczonego na eksport.

Szlichtyngowa była ośrodkiem rzemieślniczym. Na początku XVIII w. pracowało tu 20 szewców, 19 młynarzy, 10 sukienników, 9 piekarzy, 8 krawców, 5 kuśnierzy, 5 rzeźników, 5 kołodziejów, 5 stolarzy i 5 garncarzy. Nigdy jednak nie rozwinęła się pod względem przemysłowym, dlatego przyrost ludności był niewielki. W 1793 r. miasto liczyło 748 mieszkańców. W 1791 r. kolejny właściciel Andreas von Schlichting utworzył majorat z miasta Szlichtyngowa i dóbr górczyńskich.

Po drugim rozbiorze Polski w 1793 r. Szlichtyngowa stała się częścią Prus. W latach 1807–1815 należała do Księstwa Warszawskiego. W 1906 r. otrzymała połączenie kolejowe z Górą i Głogowem. Po I wojnie światowej pozostała w Niemczech. Ratusz wybudowano dopiero w 1927 roku.

Do 1922 r. Szlichtyngowa należała do Prus, prowincja Poznań, powiat Wschowa (Fraustadt). W latach 1922–1939 włączono ją do prowincji granicznej Poznań – Prusy Zachodnie, natomiast od 1939 r. – do prowincji Śląsk, okręg administracyjny Legnica, powiat Wschowa.

1 lutego 1945 r. miasto zostało zajęte przez wojska radzieckie. Utworzono polską administrację, a niemiecka ludność miasta została wysiedlona. Pierwsi nowi mieszkańcy przybyli z najbliżej położonych powiatów Wielkopolski: leszczyńskiego i rawickiego. Zamieszkali tu również Polacy powracający z przymusowych robót. Nieco później do miasta i okolicznych wsi napłynęła ludność repatriowana z Kresów Wschodnich.

W latach 1950–1975 Szlichtyngowa należała do województwa zielonogórskiego, a w okresie 1975–1998 – do województwa leszczyńskiego. W 1992 r. zlikwidowano połączenie kolejowe. W 1995 r. spłonął zabytkowy kościół szachulcowy z XVII wieku. Dziś Szlichtyngowa jest ośrodkiem handlowo-usługowym, obsługującym rolniczą okolicę. Należy do najmniejszych miast Polski.

Drukuj