Początkowo miasto nosiło różne nazwy, takie
jak Zanow, Scanowe, Sanowe, Czanow, Tzanow, Sanow. Sama nazwa pochodzi
najprawdopodobniej od słowiańskiego określenia „siano”. Najstarsza pieczęć
miasta pochodzi z połowy XIV wieku i przedstawia zwróconego w prawo rybogryfa
na kratkowanym tle, poniżej falująca woda oraz napis: „S' SIVITATIS DE SANOWE”.
Rybogryf był godłem Święców, szlachty panującej w Darłowie, Sławnie i
Polanowie, a falująca woda symbolizuje rzekę Polnicę. Sianów został założony przy ważnym średniowiecznym
szlaku handlowym ze Szczecina do Gdańska. Dzieje pierwszego
osadnictwa na obszarze dzisiejszego miasta nie są znane; najstarsza wzmianka o
Sianowie pochodzi dopiero z dokumentu datowanego na 1311 rok, w którym przy
opisie granic Gorzebądza wzmiankowana jest „villa
Sanow”
. Następna wzmianka pochodzi z dokumentu z 6 czerwca 1330 roku, który
dotyczył układu granicznego między klasztorem Cystersów w Bukowie oraz
posiadłościami Jarosława i Jana von Natzmer, wystawionego przez Jana Święca
kasztelana sławieńskiego na zamku w Sianowie. Natomiast pierwsza wzmianka o
osadzie wiejskiej w Sianowie pochodzi z dokumentu z 1335 roku. Osiem lat
później, 11 lutego 1343 roku Piotr Święca z Polanowa, bratanek kasztelana
sławieńskiego Jana, nadał osadzie lubeckie prawa miejskie. Miastu przyznana została wówczas wieś
wraz z łąkami, zwana Nigendorp, później Neues Dorf (prawdopodobnie okolice
dzisiejszej ulicy Łubuszan)[1.1];
otrzymało również prawo do korzystania z okolicznych rzek, jezior i lasów.
Nadanie to było wielokrotnie potwierdzane przez książąt i biskupów kamieńskich,
w których posiadanie Sianów przeszedł w drugiej połowie XIV wieku. Wiadomo, że
ziemię polanowską, do której należał również zamek i miasto Sianów, kupił już w
1353 roku biskup Johannes z Kamienia (Cammin). Sianów, zamek i miasto stanowił,
tzw. ziemię zastawną. W 1372 roku Sianów był własnością księcia Bogusława VI i Barnima
V, ale już w 1386 roku własność ta ponownie przeszła w ręce biskupstwa
kamieńskiego. Ok. 1400 roku Sianów ponownie stał się własnością książęcą i
podlegał siedzibie książęcej w Darłowie. W okresie wojny trzydziestoletniej
miasto poważnie zubożało, a w następnych latach jego samodzielność była mocno
ograniczana, szczególnie po śmierci Bogusława XIV i przejęciu Pomorza przez
Brandenburgię. W wyniku walk szlachty i mieszczan o przywileje, Sianów w 1648
roku popadł w konflikt z rządem krajowym Pomorza i został zdegradowany do grupy
miast drugorzędnych. W zarządzeniu z 5 czerwca 1662 roku ogłoszonym w Kołobrzegu
potwierdzono prawa miejskie Sianowa jako miasta wchodzącego w skład kasztelanii
darłowskiej, ale odebrano mu prawo głosu w sejmiku krajowym oraz prawo sądowe.
W tym czasie miasto borykało się z kłopotami finansowymi. Dochody czerpano
przede wszystkim z rolnictwa, ale także z targów zwierzęcych, odbywających się
w mieście trzy razy w roku, oraz hodowli owiec. Ok. 1750 roku Sianów był jednym
z najpoważniejszych dostawców wełny owczej, magazynowanej w Sławnie. Rzemiosło
natomiast było rozwinięte tylko w niewielkim stopniu. Wojna siedmioletnia,
zarazy oraz przemarsz wojsk napoleońskich przyczyniły się do upadku gospodarki
miasta. Jednak mimo poważnych zniszczeń oraz trudności finansowych, jeszcze w
1743 roku kupiono jezioro położone między Skibnem a Sianowem, a w roku 1780
zbudowano młyn miejski, tartak, olejarnię i kaszarnię. Trudną sytuację
gospodarczą pogłębiły klęski żywiołowe, m.in. te z 1800 roku oraz huragan z
1813 roku. Ożywienie gospodarcze przyniósł dopiero rozwój gospodarki
kapitalistycznej i reformy w rolnictwie. Miasto rozbudowało się pod względem
przemysłowym. 1 października 1845 roku otwarto fabrykę zapałek Kolbego. W ciągu
następnych kilku lat została ona poważnie rozbudowana i już w 1861 zatrudniała
80 osób. W 1871 roku bracia Pohl uruchomili drugą fabrykę zapałek, a w 1899
powstała fabryka mydła. Rozbudowano również sieć dróg łączących Sianów z
najbliższymi miejscowościami. Po
zakończeniu I wojny światowej nastąpił napływ ludności z terenów oddanych
Polsce, w wyniku czego w Sianowie wybudowano 91 nowych mieszkań. W okresie I
wojny światowej Sianów gospodarczo wyraźnie podupadł, jako że wielu mężczyzn
powołano do wojska, brakowało surowców, występowały zakłócenia komunikacyjne i
transportowe. Coraz dotkliwiej odczuwano brak żywności. Kłopoty gospodarcze
Sianowa, z bezrobociem włącznie, nękały miasto również po zakończeniu wojny.
Wielki kryzys światowy w latach 1929-1933 także wpłynął negatywnie na
gospodarkę Sianowa. Wstrzymały wówczas pracę tartak, betoniarnia, kaflarnia i
kilkanaście zakładów rzemieślniczych. W tym okresie nasilił działanie ruch
nazistowski. Początkowo robotnicy miejscowych fabryk negatywnie odnosili się do
poczynań hitlerowców. Świadczyć może o tym wiec antyfaszystowski, który odbył
się dnia 4 lipca 1932 roku przed ratuszem miejskim. Po wiecu, faszystowska
bojówka wywołała bójkę, w czasie której sromotnie i dotkliwie pobito faszystów.
Po dojściu Hitlera do władzy sprawa ta wywołała skrupulatne dochodzenie i
wysokie kary więzienia dla robotników. W 1938 roku w Sianowie pracowały tylko
trzy większe zakłady: fabryka zapałek, narzędzi rolniczych i betoniarnia, okres
bezpośrednio przed wybuchem II wojny światowej nie był więc dla miasta zbyt
korzystny. Podczas wojny w mieście i okolicach przebywało dużo
robotników przymusowych: Polaków, Rosjan, Francuzów, Holendrów oraz innych.
Wyzwolenie Sianowa nastąpiło 3 marca 1945 roku. Od strony północno-wschodniej
wjechały do miasta cztery radzieckie czołgi i z 3 Korpusu Pancernego Gwardii,
dowodzonego przez gen. płk. Aleksieja Panfiłowa, walczącego w składzie II
Frontu Białoruskiego marszałka Konstantego Rokossowskiego. Część żołnierzy
niemieckich poddała się, a pozostali w popłochu uciekli w kierunku Koszalina. Bezpośrednio po wyzwoleniu powołana
została w Sianowie radziecka komendantura wojenna, a przebywający wówczas w
mieście Polacy w połowie marca 1945 roku wybrali
pierwszego polskiego burmistrza Sianowa, którym został A.
Turzyński. W
wyniku walk zabudowa Sianowa została zniszczona w ok. 15%. W kwietniu i maju
1945 roku pojawili się w Sianowie pierwsi osadnicy, przybyli głównie z Pomorza
i Kujaw, a w sierpniu przyjechały pierwsze transporty repatriantów z
Wileńszczyzny. Na jesieni 1946 roku administracja cywilna przejęła od jednostki
Wojska Polskiego obiekty fabryki zapałek i rozpoczęto odbudowę fabryki.
Odbudowa fabryki przebiegała sprawnie, a uroczyste jej uruchomienie nastąpiło w
ósmą rocznicę wybuchu wojny. Okres powojenny upłynął na systematycznej
rozbudowie infrastruktury miejskiej[1.2].

Drukuj
Przypisy
  • [1.1] http://mapa.szukacz.pl/, [stan na 14 czerwca
    2008].

  • [1.2] http://www.sianow.pl/historia/historia.htm,
    [stan na 14 czerwca 2008].