Pierwsza pisemna wzmianka o grodzie noszącym nazwę Sternberg (pol. Torzym) pochodzi z 1300 r., jednak już od 1276 r. istniał tam zamek obronny, własność biskupa magdeburskiego Konrada Sternberga. Prawa miejskie Torzym uzyskał w 1375 roku.

W 1506 r. zamek spustoszyły i spaliły wojska księcia głogowskiego Zygmunta Jagiellończyka, walczące z plagą raubritterów (rycerzy-rozbójników). Ziemia torzymska cieszyła się właśnie w tym okresie złą sławą ze względu na częste napady raubritterów na kupców i podróżników. Zamku nigdy nie odbudowano, miasto jednak rozwijało się mimo kolejnych wojen, plag i pożarów. Największe pożogi miały miejsce w latach 1589, 1725 i 1824, zawsze jednak następowała odbudowa.

Leżący na uboczu szlaków handlowych Torzym nigdy nie zyskał większego znaczenia jako ośrodek handlowy. Od XV do XVIII w. znajdował się w posiadaniu rodziny von Winningów. W latach 1759–1762 okupowały go wojska rosyjskie. W 1870 r. uzyskał połączenie kolejowe dzięki linii Frankfurt – Poznań. Pomimo to nie rozwinął się znacznie, za to po pierwszej wojnie światowej stał się popularną miejscowością sanatoryjną.

W latach 1940–1942 funkcjonował tu niemiecki obóz pracy przymusowej. Więziono w nim ok. 300 Żydów z Łodzi, którzy zmuszani byli do pracy przy budowie autostrady. Pod koniec wojny miasto uległo zniszczeniu w 85%. W 1945 r. ludność niemieckojęzyczną wysiedlono, a na jej miejsce pojawili się polscy przesiedleńcy z Kresów Wschodnich. Skala zniszczeń spowodowała utratę praw miejskich. Odzyskano je dopiero w 1994 roku. Od 1999 r. Torzym należy do powiatu sulęcińskiego województwa lubuskiego[1.1].

Nota bibliograficzna

  • Legendy i historie ziemi torzymskiej i okolic, Sulęcin 2002.

  • Sagen und Geschichten aus dem Sternberger Land, Husum 1992.
  • Szczepaniak B., Kwiatkowski K., Borkowski R., Wołoncewicz Z., 20 lat miasta Torzym na szlaku turystycznym, Sulęcin – Torzym – Zielona Góra 2014.
Drukuj
Przypisy
  • [1.1] Tekst został uzupełniony w oparciu o materiały Fundacji Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego.