Po raz pierwszy Uniejów wzmiankowany był w 1136 roku. Stanowił posiadłość arcybiskupów gnieźnieńskich, a na przełomie XIV i XV w. nawet ich główną rezydencję (w XVI w. przeniesoną do Łowicza). Aż do końca XVIII w. był tu ośrodek dóbr arcybiskupich. Dopiero w 1796 r. nastąpiła ich sekularyzacja dokonana przez rząd pruski.

Prawa miejskie uzyskał przed 1331 r., być może w 1290 roku. W XV–XVI w. stanowił ośrodek rzemieślniczo-handlowy (jarmarki i targi). Od 1793 r. znajdował się w zaborze pruskim, od 1807 r. – w Księstwie Warszawskim, a od 1815 r. – w zaborze rosyjskim (Królestwo Polskie).

W 1870 r. został pozbawiony praw miejskich. Na przełomie XIX i XX w. nastąpił rozwój drobnego przemysłu (m.in.: olejarnie, browar, garbarnia). W 1905 r. rozgorzała walka o polską szkołę. Prawa miejskie przywrócono w 1919 roku.

W dniach 6–7 września 1939 r. 25. dywizja piechoty Armii „Poznań” pod dowództwem gen. F. Altera broniła pod Uniejowem przed wojskami niemieckimi przepraw przez Wartę. W czasie okupacji niemieckiej w latach 1939–1945 został wcielony do III Rzeszy. W latach 1940–1941 istniało getto, w którym Niemcy przetrzymywali łącznie ok. 500 osób, wywiezione potem do Kowali Pańskich.

Od 1999 r. Uniejów należy do powiatu poddębickiego w województwie łódzkim.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Drukuj