Kościół pod wezwaniem św. Augustyna w Warszawie został zbudowany w stylu neoromańskim w latach 1891–1896. W okresie okupacji niemieckiej podczas II wojny światowej znalazł się na terenie getta. Przestał pełnić funkcję sakralną. Na terenie kościoła przez rok, od lipca 1941 do akcji likwidacyjnej w lipcu 1942 r., działał Nowy Teatr Kameralny. Był to jeden z pięciu teatrów w getcie warszawskim. 

Mimo że kościół stracił swoją pierwotną funkcję, w domu parafialnym przebywali księża: proboszcz Franciszek Garncarek i wikariusz Leon Więckowicz. 3 grudnia 1942 r. ksiądz Więckowicz został aresztowany za pomoc udzielaną Żydom. Zmarł 4 sierpnia 1944 r. w niemieckim nazistowskim obozie Gross Rosen. Ksiądz Garncarek został zamordowany przez Niemców 20.12.1943 roku. 

Po likwidacji getta Niemcy przekształcili kościół w magazyn mienia odebranego ludności żydowskiej, potem w stajnię. Na wieży kościelnej założyli punkt obserwacyjny i gniazdo broni maszynowej. W czasie powstania warszawskiego wieża została uszkodzona przez żołnierzy Batalionu „Zośka”, którzy strzelali do niej ze zdobycznego czołgu Pantera. Po powstaniu Niemcy podpalili dach świątyni, co spowodowało duże zniszczenia.

Pomimo to budynek przetrwał wojnę. W 1945 r. został uwieczniony na słynnym zdjęciu, które przedstawia zrównane z ziemią getto warszawskie i wieżę kościelną górującą nad morzem gruzów.

12.10.1987 r. we wnętrzu kościoła odsłonięto tablicę upamiętniającą Polaków niosących pomoc Żydom. Płaskorzeźba autorstwa Izabeli Blauth-Muszkowskiej przedstawia skatowanego mężczyznę przywiązanego do słupa, z żoną i matką u jego stóp. Poniżej wyryto napis: „Dusze sprawiedliwych w ręku Boga, a poniżej: Módlmy się za Polaków ratujących życie Braci Żydów”.

Drukuj