Cmentarz w Zwierzyńcu, położony w pobliżu torów kolejowych i stadionu, jest jednym z najmniejszych cmentarzy żydowskich w Polsce.

Był miejscem pochówku osób wyznania mojżeszowego pochodzących ze Zwierzyńca, Rudki oraz innych okolicznych miejscowości. Choć niektóre źródła podają, iż istniał już ok. poł. XIX w., wiele wskazuje na to, iż został on założony prawdopodobnie dopiero w okresie międzywojennym, w latach 30. XX w., kiedy tutejsza gmina wyznaniowa usamodzielniła się. Wcześniej, gdy zwierzyniecka gmina podlegała kahałowi w Szczebrzeszynie, zmarłych grzebano na tamtejszej nekropoli[1.1]. Problemy z założeniem cmentarza w Zwierzyńcu były skutkiem istnienia przeszkód prawnych związanych z zakupem gruntu.

W czasie okupacji, Niemcy dokonywali na terenie nekropolii licznych egzekucji miejscowych Żydów.

Do dziś, na cmentarzu otoczonym płotem, zachowało się tu 19 macew, pochodzących z lat 30. XX wieku. Mają one w większości formę prostokątnych, półkoliście zwieńczonych płyt, o zagłębionym polu inskrypcyjnym, nad którym znajdują się typowe dla żydowskiej plastyki nagrobnej przedstawienia, tj. świece czy szafy z księgami. Na niektórych płytach zachowały się też ślady polichromii.

Drukuj
Przypisy
  • [1.1] Trzciński A., Śladami zabytków żydowskiej na Lubelszczyźnie, Lublin 1990, s. 17.