Blok Mniejszości Narodowych

Blok Mniejszości Narodowych – porozumienie wyborcze ugrupowań politycznych mniejszości narodowych w Polsce, zawarte w sierpniu 1922 r. z inicjatywy przywódców ruchu syjonistycznego (Izaak Grunbaum) i nacjonalistów niemieckich (Erwin Hasbach) przed wyborami parlamentarnymi. Celem Bloku było prowadzenie wspólnej akcji wyborczej i działalności parlamentarnej. Jako główne hasło wysuwał obronę praw mniejszości narodowych przed dyskryminacyjnymi praktykami polskiej administracji państwowej. Wystawił wspólną listę większości partii białoruskich, niemieckich, żydowskich, ukraińskich i rosyjskich. Program deklarował lojalność wobec państwa polskiego i podkreślał znaczenie walki o prawa polityczne oraz społeczne mniejszości. Na listę Bloku padło 16% głosów do sejmu i 16,5% do senatu, co pozwoliło uzyskać mu 66 miejsc w sejmie i 22 w senacie. Po przewrocie majowym 1926 r. Blok zaczął ulegać dezintegracji, część partii (głównie żydowska) poparła Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem lub rozpoczęła samodzielną działalność. Utworzony ponownie przed wyborami 1928 r. (w jego skład nie weszły jednak partie lewicy ukraińskiej i białoruskiej oraz ortodoksi żydowscy), Blok Mniejszości Narodowych uzyskał 13% głosów do sejmu i 16% do senatu, zdobywając 55 mandatów w sejmie i 21 w senacie, czyli połowę miejsc w parlamencie zdobytych ogółem przez mniejszości narodowe. W wyborach 1930 r., wobec poparcia bloku rządowego przez większość stronnictw żydowskich oraz manifestowania przez Niemców zamieszkałych w Polsce (a także część ugrupowań ukraińskich) antysemityzmu, nie utworzono Bloku Mniejszości Narodowych. Organem prasowym Bloku był miesięcznik „Natio”.

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN.

Drukuj
In order to properly print this page, please use dedicated print button.