Miasto Okonek zostało założone stosunkowo późno. Niemiecka nazwa Okonka, Ratzebohr, wiąże się ze słowiańskim imieniem księcia Racibora stąd też pierwotnie nazwano je Racibórz.

Z opisu granic miedzy Koroną a Księstwem Pomorskim w XV wieku wynika, że rzeka Czarna stanowiła granicę między Pomorzem a Wielkopolską, co nie sprzyjało rozwojowi osadnictwa w tym regionie jeszcze pod koniec tego wieku. Okonek jako wieś został założony przed 1546 rokiem przez sołtysa osadźcę Heninga Woykę, Kaszuba przybyłego tam z człuchowskiego. Początkowo więc mieszkańcami Okonka byli wyłącznie Kaszubi.

Od roku 1597 Okonek istniał już jako osada targowa na skrzyżowaniu dwóch szlaków handlowych wiodących do Szczecina i Gdańska, i posiadał coś w rodzaju rady. Jako osada targowa Okonek posiadał również oddzielne prawa zwane „jus forense, jus civile”. W roku 1614 wymienia się Okonek jako wieś wolną, która korzystała z jarmarków. W wyniku wojny trzydziestoletniej Okonek wraz z całą ziemią szczecinecką dostał się w ręce Brandenburgii, a od 1720 roku znajdował się pod panowaniem pruskim. Stopniowy napływ kolonistów spowodował wypieranie rodzinnego elementu kaszubskiego z miasteczka. W roku 1748 Okonek padł ofiarą wielkiego pożaru, jednak dzięki pomocy rządowej został szybko odbudowany, a w roku 1754 otrzymał z rąk Fryderyka Wielkiego prawa miejskie.

Pomyślny rozwój miasta został zahamowany wybuchem wojny siedmioletniej, podczas której był on bezkarnie plądrowany przez oddziały kozackie armii carskiej. Król chcąc przyjść z pomocą mieszczanom wystawił folusz[1.1] i darował miastu 2 000 talarów na zakupienie wełny, w wyniku czego aż do wojny w roku 1806 w Okonku kwitło sukiennictwo i produkcja flaneli. Pod koniec XVIII wieku miasto było już więc dużym ośrodkiem produkcji sukienniczej, znajdującym zbyt swych wyrobów w Wielkopolsce. Pierwszy rozbiór Polski i odsunięcie granicy polskiej odbiło się niekorzystnie na wielkości produkcji i spowodowało zahamowanie tego przemysłu. W roku 1879 miasto uzyskało połączenie kolejowe ze Szczecinkiem i Piłą, a w roku 1939 Okonek liczył już 2 940 mieszkańców.

Podczas II wojny światowej w mieście znajdował się obóz pracy przymusowej, w którym przebywali więźniowie narodowości rosyjskiej. Dnia 31 stycznia 1945 roku Okonek został wyzwolony przez żołnierzy 2 Korpusu Kawalerii Gwardii Armii Czerwonej. W wyniku toczonych walk zniszczeniu uległo ok. 35 % budynków, mimo to mieście do dziś zachowało się kilka domów szachulcowych z XIX wieku oraz pochodzący z 1856 roku neoromański kościół, a także wybudowany w 1883 roku ratusz.

 

Drukuj
Przypisy
  • [1.1] Folusz - maszyna do obróbki (folowania) sukna.