Pierwszym małżeństwem żydowskim, które zostało zaaranżowane przez swata był związek Izaaka i Rebeki. Jak czytamy w Biblii, Abraham wysłał sługę w swoje rodzinne strony, aby przywiózł on stamtąd na żonę dla Izaaka.

Funkcja szadchana jest niezwykle ceniona i szanowana. Według Talmudu sam Bóg w czterdziestym dniu od momentu poczęcia każdego człowieka, decyduje o jego życiowym partnerze. Szadchan jest więc pomocnikiem Boga. Swoją pracę zaczyna od zbierania szczegółowych informacji o kandydatach do małżeństwa, które dotyczą ich charakteru, wykształcenia, rodziny, zdrowia, zainteresowań i sytuacji finansowej. Następnie, zapoznaje młodych ze sobą. Jeśli para zdecyduje się pobrać, następuje ceremonia zaręczyn, a szadchan otrzymuje wynagrodzenie za swój pośrednictwo.

Zaręczyny żydowskie (zwane kidduszin lub erusin) w odróżnieniu od zaręczyn zawieranych przez chrześcijan nie mogą zostać zerwane. Dawniej, podczas zaręczyn, rodzice przyszłej pary młodej (najczęściej ojcowie) podpisywali kontrakt (tenaim) określający zobowiązania finansowe dotyczące przed wszystkim posagu. Dziś, jeżeli tenaim jest podpisywany, zawiera datę ślubu i podział kosztów z związanych z organizacją wesela. Tenaim jest sygnowany przez dwóch świadków. Następnie, odczytuje go publicznie przyjaciel rodziny lub rabin zaproszony na uroczystość zaręczyn. Zaraz potem matki przyszłych nowożeńców tłuką talerz. Symbolizuje to nierozerwalność zaręczyn albo, według innej interpretacji, trwałą zmianę relacji pomiędzy matkami a dziećmi, które już niedługo stworzą nową rodzinę. Po zebraniu fragmentów rozbitego talerza następuje poczęstunek.

Drukuj