Bractwo Ner Tamid – „wiecznego światła” (nazywane też bractwem wiecznego ognia; hebr. chewra ner tamid) – powstało w Opatowie w 1741 roku. Jego głównym zadaniem było dostarczanie oleju dla wiecznego światła, które paliło się w synagodze. Posiadało własnego rabina, który odprawiał nabożeństwa w swoim domu; za ten przywilej bractwo płaciło kahałowi opatowskiemu 18 zł. Pierwszym rabinem brackim był Mosze ben Natan Neta Szapiro[1.1].
Z XX w. brak już wzmianek o funkcjonowaniu tego bractwa.
Footnotes
- [1.1] Hundert G. D., The Jews in a Polish Private Town. The Case of Opatów in the Eighteenth Century, Baltimore – London 1992, ss. 83–89; Kubicki R., Opatów i dobra opatowskie w drugiej połowie XVIII wieku, t. 1, Kielce 2008, s. 145.
