Sołowiejczyk Chaim ha-Lewi, zw. Brisker Row (1853 Wołożyn – 30.07.1918 Otwock lub Warszawa) – wybitny uczony rabiniczny i dyrektor jesziwy w Wołożynie na przełomie XIX i XX w. 

Był synem Józefa Dow Bera Sołowiejczyka, wykładowcy jesziwy w Wołożynie. I to ojciec zajmował się jego edukacja religijną. Od 1873 r. wykładał w wołożyńskiej jesziwie, a od 1880 r. aż do zamknięcia placówki w 1892 r. należał do jej kierownictwa. Po śmierci ojca w 1892 r. zastąpił go na stanowisku rabina Brześcia. 

Sołowiejczyk Stosował opracowaną przez siebie w tym czasie metodę dydaktyczną (tzw. metodę brzeską), opartą na analizie przedmiotu, poprzez dyskusję nad jego pojęciami i częściami składowymi. Nie negował wartości innych metod, ale miał w tym czasie niezwykle duży wpływ na uczniów, z których większość została kierownikami jesziw i właśnie jego metoda stała się najpopularniejsza. Przyczyniło się to do coraz powszechniejszego lekceważenia erudycji jako celu wykształcenia i oderwania edukacji od celów praktycznych, a przede wszystkim odejście od tekstów halachicznych. Metoda Sołowiejczyka jest popularna w jesziwach typu litewskiego do dziś.

Sołowiejczyk uważał troskę o duchowe i materialne potrzeby wspólnoty za główny obowiązek rabina. Brał udział w kilku kongresach rosyjskich rabinów i wpływał decydująco na postanowienia zapadające podczas tych posiedzeń. Uczestniczył również w zjeździe założycielskim Agudy. Miał zdecydowanie konserwatywne poglądy na świeckie kształcenie Żydów i występował przeciwko syjonizmowi. Słynął z tolerancji, dobroci i miłosierdzia, które stały się wręcz legendarne. Kiedy wybuchła I wojna światowa, Chaim Sołowiejczyk przeniósł się do Mińska. W 1918 r. przeprowadził się do Warszawy, a stamtąd – do Otwocka. Nie wiadomo dokładnie, gdzie zmarł. Pochowany został na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej w Warszawie.

Za życia Sołowiejczyk nie opublikował ani jednej swojej pracy. Jego nauki i sposób wykładania krążyły wśród uczniów w przekazach ustnych. Przygotował do publikacji tylko nieznaczną część nowel – te, które uważał za całkowicie dopracowane. Wydano je po śmierci autora pod tytułem Chiduszej rabejnu Chaim ha-Lewi (hebr. Nowele naszego nauczyciela Chaima ha-Lewiego). Książka ta stała się podstawową pozycją w litewskich jesziwach.