Dariusz Stankowski urodził się w 1919 roku w Chyrowie na terenie dzisiejszej Ukrainy jako Dawid Szternbach. Mieszkał w pobliskiej Smolnicy. Jego ojciec zajmował się handlem drewnem, a matka prowadziła wzorowy, żydowski dom. Miał czworo rodzeństwa. Z całej rodziny wojnę przeżył tylko jego najstarszy brat, który ukrywał się w Sanoku i siostra, która w 1935 roku wyemigrowała do Izraela.

Po wybuchu wojny Dariusz Stankowski został powołany do Armii Czerwonej, dwa lata walczył na Krymie. W 1942 roku został oskarżony o próbę antysowieckiego sabotażu i głoszenie nieodpowiednich, dla rosyjskiego żołnierza, poglądów. Został skazany na karę śmierci, którą następnie zamieniono na dziesięć lat pracy w łagrze na Syberii, bez możliwości powrotu.

Po bardzo ciężkim transporcie, podczas którego połowa więźniów zmarła z głodu i wycieńczenia, znalazł się w łagrze funkcjonującym w miejscowości o nazwie Iwdel (obwód swierdłowski). Przez dziesięć lat, poza niedzielami i sowieckimi świętami, pracował przy wycince tajgi w mroźnych warunkach. Codziennie musiał ściąć piętnaście drzew, i przygotowywać je do dalszej obróbki. Wieczorem otrzymywał siedemset gramów chleba.

Gdy po dziesięciu latach wyszedł na wolność, zatrudnił się przy ekspedycji leningradzkiej kierującej wydobyciem rudy żelaza. Z technika awansował na prestiżowe stanowisko pilota. Zaczęło mu się dobrze powodzić - wziął ślub, wybudował duży, wygodny dom, urodzili mu się dwaj synowie. Nawiązał kontakt z bratem, który przeżył wojnę i za jego namową w 1959 roku wrócił do Polski. Zamieszkał w Szczecinie. Na fali antysemickiej nagonki Marca 1968 jego synowie wyjechali do Izraela. Żona zmarła niecały rok wcześniej.

W 1971 roku Dariusz Stankowski ponownie się ożenił. Nie kultywował żydowskich tradycji i nie mówił o swoim żydowskim pochodzeniu. Doświadczenia wojenne i obozowe pozbawiły go religijności. Mimo to, jego syn z drugiego małżeństwa w dorosłym wieku przeszedł na judaizm i w duchu żydowskim wychowuje swoje dzieci.