Tuwim Stefania (23.02.1894, Tomaszów Mazowiecki – 12.03.1991, Warszawa) – żona Juliana Tuwima.

Stefania Marchew urodziła się w rodzinie żydowskiej, jako córka handlowca Jakuba Bera Marchwi i śpiewaczki Gustawy Gitli Dońskiej. Swojego przyszłego męża poznała w 1912 r. w Łodzi, a w 1919 r. poślubiła. W latach 20. i 30. XX w. Tuwimowie mieszkali w Warszawie, gdzie Tuwim tworzył i aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym stolicy. Stefania wielokrotnie pojawiała się w wierszach Tuwima, dedykował jej też wiele swoim utworów. 

Po wybuchu II wojny światowej razem opuścili Polskę i przez Rumunię i Włochy dotarli do Francji. Po inwazji Niemiec na Francję przedostali się przez Hiszpanię do Portugalii, a stamtąd do Brazylii. Od 1942 r. Tuwimowie przebywali w Nowym Jorku. Przez ponad 4 lata pobytu w USA Stefania zajmowała się utrzymaniem domu - pracowała jako tłumaczka, parała się rzemiosłem.

W 1946 r. Tuwimowie powrócili do Polski. Zamieszkali w Warszawie, adoptowali córkę. Po śmierci Tuwima w 1953 r. Stefania wycofała się z życia towarzyskiego, skupiając się na wychowaniu córki. Zmarła w 1991 r. i została pochowana obok męża na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.