Elżbieta Ficowska urodziła się w 1942 roku w getcie warszawskim jako Elżbieta Koppel, córka Josela i Heni z domu Rochman. Jako półroczne niemowlę została w ukryciu przewieziona na aryjską stronę, gdzie zaopiekowała się nią, współpracująca z Ireną Sendlerową i Żegotą, położna Stanisława Bussoldowa. Jej rodzona matka zginęła w 1943 roku w obozie w Poniatowej, a ojciec został zastrzelony rok wcześniej na warszawskim Umschlagplatzu. Stanisława Bussoldowa zaadoptowała małą Elżbietę i z miłością wychowywała jak swoją córkę, zatajając jednak jej pochodzenie. W wieku siedemnastu lat Elżbieta Ficowska dowiedziała się, że jest Żydówką. Zastanowiło ją pytanie koleżanki i pewne niespójne ze sobą fakty przedstawiane jej przez matkę. Wywołało w niej to szok i bunt, przez co uciekła z domu. W tym czasie poznała Jerzego Ficowskiego, którego zafascynowała jej historia. Wzięli ślub w 1968 roku. W 1970 Elżbieta Ficowska ukończyła studia psychologiczne na Uniwersytecie Warszawskim i urodziła córkę, Annę. Elżbieta Ficowska razem z mężem była zaangażowana w działalność opozycyjną wobec władz PRL-u. Współpracowała m.in. z Jackiem Kuroniem. Za swoje zaangażowanie została w 2006 roku uhonorowana Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W latach 2002–2006 pełniła funkcję przewodniczącej Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu. Jest autorką książek i słuchowisk dla dzieci.