W latach drugiej wojny światowej w Bliżynie na terenie fabryki farb funkcjonował niemiecki nazistowski obóz pracy przymusowej, w początkach - według niektórych źródeł w styczniu, według innych w lutym - 1944 r. przekształcony w podobóz obozu koncentracyjnego na Majdanku. Więziono w nim obywateli Polski, Austrii, Niemiec i ZSRR, przeciętnie około czterech tysięcy osób. Wśród więźniów dominowały osoby pochodzenia żydowskiego.

Więźniowie byli zmuszani do prac na rzecz firmy Deutsche Ausruestungswerke w warsztatach oraz w kamieniołomie w Gostkowie. Obóz był ogrodzony drutem kolczastym i dozorowany przez niemieckich i ukraińskich strażników. Próby ucieczki karano śmiercią. Racje żywnościowe były minimalne i nie pozwalały na regenerację sił. Robotnicy dziennie otrzymywali kawałek chleba, zupę z brukwi i gorzką kawę zbożową. Podczas robót strażnicy bili więźniów, szczuli ich psami i dokonywali doraźnych egzekucji. Przytoczmy tu fragmenty zeznań Józefa Detki, złożonych po wyzwoleniu przed Okręgową Komisją Badania Zbrodni Hitlerowskich w Kielcach:

W obozie przebywało około pięciuset Polaków i przeszło cztery tysiące Żydów. (....) Żydów strzelano niemal codziennie. Hitlerowcy wyprowadzali ich w tym celu do lasu. Musieli sobie sami przed śmiercią wykopywać doły. (...) Rozstrzeliwano nie dalej niż 50 metrów od ogrodzenia obozu, (....) na skraju lasu. (....) Hitlerowcy rozstrzeliwali Żydów z pistoletów maszynowych, natomiast wachmani stali kołem w pewnej odległości pilnując, żeby który nie uciekł. (....) Gdy byłem w obozie w Bliżynie, hitlerowcy rozstrzeliwali przeciętnie po czterech Żydów dziennie.

W wyniku trudnych warunków sanitarnych, głodu, wycieńczenia, chorób i egzekucji, śmiertelność wśród więźniów utrzymywała się na wysokim poziomie.

Pod koniec lipca 1944 roku, wobec zbliżającego się frontu wschodniego, naziści przystąpili do likwidacji obozu w Bliżynie. Więźniów wysłano do KL Auschwitz. Jeszcze do września 1944 r. na terenie obozu bliżyńskiego przebywała grupa robotników, zatrudnionych przy demontażu maszyn.