Ińsko

Po raz pierwszy w dokumentach nazwa miejscowości pojawia się około 1250 r., w kontekście opisu stanu osadnictwa, słabo rozwijającego na terenach wokół jeziora Ińsko (niem. Enzing See). Osadę Nörenberg założyli pod koniec XIII w. margrabiowie brandenburscy z dynastii askańskiej. Jej miano miało nawiązywać do miejsca pochodzenia pierwszych osadników – Norymbergi.

Prawa miejskie Ińsko uzyskało najpóźniej w roku 1300. W 1354 r. właścicielem miasta został Henning von Wedel, który wykupił dobra od Ludwika Wittelsbacha. W rękach Wedlów Ińsko pozostawało aż do XVIII wieku. W 1372 r., w dwa lata po oblężeniu przeprowadzonym przez księcia szczecińskiego Kazimierza III, Wedlowie rozpoczęli budowę zamku.

W XV w. na krótki okres Ińsko zostało opanowane przez Krzyżaków, później przez Księstwo Pomorskie, ale ostatecznie ponownie znalazło się w granicach Nowej Marchii. Z potopu szwedzkiego, wojny siedmioletniej i północnej wyszło ze sporymi zniszczeniami.

W 1775 r. Wedlowie sprzedali miasto rodom von Goltzów i von Bornstedtów. Impuls do rozwoju dała rosnąca popularność Ińska jako letniska; nad brzegiem jeziora kąpielisko i pensjonaty. W 1896 r. ruszyło wąskotorowe połączenie kolejowe ze Stargardem i Drawskiem Pomorskim. Na początku XX w. działała tu mleczarnia oraz dwie fabryki: maszyn Schroedera i obuwnicza. W 1939 r. liczyło 3012 mieszkańców (współcześnie ok. 1,8 tys.).

Podczas walk sowiecko-niemieckich w 1945 r. Ińsko zostało prawie całkowicie zniszczone, zwłaszcza w części staromiejskiej. Po włączeniu do Polski zarówno nazwę miasta Nörenberg, jak i jeziora Enzing See zastąpiono słowiańską – Ińsko. Do dziś ośrodek zachowuje rangę letniska, popularnego zwłaszcza wśród miłośników sportów wodnych i nurkowania. Od 1973 r. odbywa się festiwal Ińskie Lato Filmowe. W 1964 r. zamknięto linię kolejową z Ińska do Drawska Pomorskiego, w związku ze zrealizowaną kilka lat później budową poligonu drawskiego. W 1996 r. miasto utraciło także połączenie kolejowe ze Stargardem.