Najstarsze zachowane wzmianki o wsi Kozierady pochodzą z 1452 roku, kiedy to ówczesny jej właściciel – Świętosław sprzedał majątek trzem braciom z Trzebini – Witoldowi, Aleksandrowi i Jakubowi.

W XVI wieku Kozierady należały do Bohowitynowiczów, a w 1583 roku znalazły się w posiadaniu Mikołaja Kiszki. W późniejszym okresie miasto wielokrotnie przechodziło z rąk do rąk, będąc własnością Szujskich, Sierzputowskich, Warszyckich i Siedlnickich. W 1729 roku, ówczesny właściciel – hrabia Karol Jozef Odrowąż-Siedlnicki, podskarbi koronny, w miejscu wsi lokował miasto na prawie magdeburskim, które na cześć swojej żony Konstancji nazwał Konstantynowem.

Wraz z przywilejem lokacyjnym miasto otrzymało prawo do urządzania cotygodniowych targów i jednego jarmarku rocznie. Siedlnicki sprowadził do miasta rzemieślników i stworzył warunki dla osadnictwa żydowskiego, co znacznie przyspieszyło rozwój ekonomiczny ośrodka.

W 1744 roku Siedlniccy wybudowali w Konstantynowie barokowy pałac otoczony ogrodem w stylu francuskim. Po śmierci Siedlnickiego, podzielone dobra przeszły w ręce Borzęckich i Czartoryskich, a następnie – Turnów i Wężyków, a w 1792 roku Konstantynów wraz z okolicznymi wsiami stał się własnością rodziny Aleksandrowiczów.

W połowie XIX w. zaczął tu rozwijać się przemysł tekstylny. Pod koniec tegoż stulecia, zmodernizowany, uprzemysłowiony i wzorowo administrowany przez Stanisława Aleksandrowicza majątek, drogą koligacji małżeńskich znalazł się w posiadaniu rodu Plater-Zyberków. W 1869 roku, w ramach represji popowstaniowych, Konstantynów utracił prawa miejskie.

Pod koniec XIX stulecia Konstantynów był osadą targową, zamieszkiwaną przez katolików, Żydów, stanowiących ponad połowę mieszkańców oraz ludność wyznania prawosławnego. Na terenie folwarku dział młyn parowy oraz gorzelnia parowa – największa w ówczesnej guberni siedleckiej, a także młyn wodny, wiatrak, cegielnia

Zniszczony w czasie I wojny światowej Konstantynów został podniesiony z upadku przez kolejnego właściciela dóbr – Tadeusza Feliksa Benedykta Plater-Zyberk. Po 1920 r. miasteczko otrzymało połączenie kolejowe z Białą Podlaską; kolej wąskotorowa funkcjonowała do 1972 roku. Po 1944 r. dobra konstantynowskie zostały przejęte przez państwo.

Źródło

Konstantynów [hasło] w: Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego (1880-1902), IV