Cmentarz żydowski w Kutnie jest położony na rozległym wzniesieniu, pomiędzy ul. Sobieskiego, Zdrojową i Tarnowskiego. Dojście do cmentarza jest możliwe od strony ul. Spokojnej.

Nekropolia została założona prawdopodobnie już w XVI wieku. W 1793 r. została powiększona o sąsiadującą działkę.

Podczas II wojny światowej Niemcy zniszczyli cmentarz. Nagrobki wykorzystano do utwardzenia chodników, placów i podwórek domów zajętych przez Niemców. Okupanci planowali wybudowanie na nekropolii pomnika Zwycięstwa III Rzeszy. Cmentarz stał się też miejscem spoczynku Żydów zmarłych lub zamordowanych w kutnowskim getcie oraz miejscem egzekucji miejscowej ludności żydowskiej.

Po wojnie nieliczni już kutnowscy Żydzi pogrzebali na cmentarzu prochy bliskich przywiezione z niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Chełmno nad Nerem. Odsłonięto wtedy pomnik ofiar Zagłady. Była to stylizowana na macewę płyta z gwiazdą Dawida w zwieńczeniu i napisem w jęz. hebrajskim i polskim: „Wieczna pamięć zamordowanym Żydom przez zbirów hitlerowskich, co spoczywają w bratniej mogile. Cześć Waszej pamięci!”.

Obelisk został bardzo szybko zburzony przez „nieznanych sprawców”. Jak wspomina jeden z mieszkańców Kutna w liście przesłanym do Żydowskiego Instytutu Historycznego im. E. Ringelbluma w Warszawie, ostatni pogrzeb na kutnowskim cmentarzu odbył się w 1948 roku. W kolejnych latach wybierano żwir, a w doły powstałe w ten sposób wrzucano śmieci. Mieszkańcy wypasali na nim zwierzęta. Zdarzały się przypadki rozkopywania grobów w poszukiwaniu rzekomych kosztowności. Znikały nieliczne zachowane nagrobki. Macewy lub ich potłuczone fragmenty przez wiele lat można było znaleźć w wielu punktach miasta, m.in. w murku na placu targowym czy w bruku ul. Sowińskiego.

W latach 80. XX w. dzięki zaangażowaniu Andrzeja Urbaniaka, byłego dyrektora muzeum w Kutnie, oraz członków Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej zaczęto odzyskiwać i zabezpieczać żydowskie nagrobki. Andrzej Urbaniak w wypowiedzi opublikowanej na łamach „Głosu Porannego” mówił: „Przywoziliśmy macewy z okolicznych podwórek, ulic, ogródków. Odzyskiwaliśmy każdą płytę, którą udało się wyrwać z ziemi lub muru, niejednokrotnie dając w zamian płyty zastępcze”. W ciągu kilku lat zebrano kilkaset macew. Kutnowscy społecznicy wraz ze Związkiem Religijnym Wyznania Mojżeszowego planowali przeniesienie macew na teren cmentarza i urządzenie lapidarium wraz ze Ścianą Płaczu ze zniszczonych nagrobków. Z różnych względów planów tych nie zrealizowano. Do dziś płyty nagrobne składowane są w magazynie Muzeum Regionalnego w Kutnie. Odnalezione fragmenty nagrobków pozwoliły na niemal całkowitą rekonstrukcję 90 i częściową 60 macew.

Na cmentarzu wystawiono pomnik poświęcony pamięci Żydów z Kutna. Umieszczono na nim napisy w jęz. polskim i hebrajskim o treści: „Jest to miejsce spoczynku Żydów kutnowskich, osiadłych w mieście od początku XV wieku. Cmentarz zlokalizowany na pagórku powstał w 1793 roku. Żydzi byli tu chowani do marca 1943 roku. Prosimy o zachowanie powagi”.

Obecnie na cmentarnym wzgórzu można odnaleźć fragmenty poprzewracanych i zniszczonych nagrobków, bez widocznych inskrypcji. Z ziemi wystają wierzchołki granitowych kamieni, będących zapewne nagrobkami. W południowo-zachodniej części nekropolii zachował się odcinek oryginalnego ceglanego muru cmentarnego.

W dniu 9.12.1992 r. cmentarz w Kutnie został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 635.