W 1941 roku w Nowym Dworze Mazowieckim Niemcy utworzyli getto. Jego granica przebiegała na północ od linii kolejowej, po zachodniej stronie ul. Legionów, przed ulicą Modlińską na wschód w stronę ul. Żelaznej/POW, następnie na północ, skręcając ulicą Przeskok ku ul. Legionów; wzdłuż ul. Modlińskiej - z wyłączeniem kompleksu synagogi, domu modlitwy i mykwy - do ul. Szerokołęcznej. Wschodnia strona ul. Szerokołęcznej aż do torów stanowiła rubież getta.

Teren getta otoczono płotem zwieńczonym drutem kolczastym. Na tym relatywnie niewielkim obszarze stłoczono osoby pochodzenia żydowskiego z Nowego Dworu Mazowieckiego oraz przesiedleńców z Czerwińska, Wyszogrodu, Zakroczymia i innych miejscowości. Nowy Dwór stał się punktem tranzytowym dla ludności żydowskiej w drodze do niemieckich nazistowskich obozów zagłady. W getcie dokonywano licznych egzekucji, między innymi poprzez powieszenie na szubienicy na stale ustawionej przed siedzibą Judenratu.

Likwidacja getta przez Niemców rozpoczęła się w listopadzie 1942 r. W dniu 20 listopada 1942 r. z Nowego Dworu okupanci wywieźli do KL Auschwitz około 2 tys. osób, przeważnie starszych i chorych. Kolejna wywózka miała miejsce 9 grudnia. Ostateczna likwidacja getta nastąpiła w dniu 12 grudnia 1942 r. – w tym dniu do Auschwitz wywieziono ostatnie 2 tys. Żydów z Nowego Dworu.