Cmentarz żydowski w Praszce (ul. Wyszyńskiego) został założony około 1823 r. u podnóża wzgórza Brunatnych. Pierwotnie był otoczony kamiennym murem, a przez środek nekropolii przebiegała szeroka aleja, wzdłuż której rosły brzozy.

W 1939 r. cmentarz przeszedł na własność Zrzeszenia Żydów w Niemczech. Podczas II wojny światowej naziści zdewastowali nekropolię, macew i kamieni z ogrodzenia użyli do utwardzenia lokalnych dróg.

12 sierpnia 1942 r. podczas akcji likwidacji getta w Praszce Niemcy zamordowali na cmentarzu 17 Żydów. Egzekucję przeprowadziło czterech niemieckich policjantów, którzy ustawili rozstrzeliwanych w dwóch rzędach przed wykopanym wcześniej rowem. Do ofiar strzelano z tyłu. Następnie zdolni do pracy Żydzi zasypali zbiorową mogiłę.

Cmentarz znalazł się w rejestrze zabytków pod nr. A/500/89 na mocy decyzji z 21.11.1989. W 1990 r. członkowie Stowarzyszenia Przyjaciół Praszki uporządkowali teren. Usunięto śmieci i zarośla. Na zbiorowej mogile Żydów rozstrzelanych 12 sierpnia 1942 r. wystawiono kamień z pamiątkową tablicą z napisem: „Tu spoczywają zwłoki siedemnastu osób narodowości żydowskiej, zamordowanych w dniu 12 sierpnia 1942 r. przez hitlerowców w czasie likwidacji getta w Praszce. Cześć ich pamięci. Koło ZBOWiD w Praszce”.

Na powierzchni 1,5 ha zachowało się ok. 400 nagrobków, wykonanych z piaskowca i kamienia wapiennego, z których najstarsze pochodzą z początku XIX wieku. Wszystkie są przewrócone i poukładane w stosach. Na nagrobkach widnieją inskrypcje w językach hebrajskim i niemieckim.

Teren jest częściowo ogrodzony płotem z drucianą siatką. Granice nekropolii nie są zachowane. Wejście przez otwartą bramę znajduje się od strony drogi publicznej. W bezpośrednim sąsiedztwie rozciągają się tereny Sanktuarium Maryjnego.