W XVIII w. w Starogardzie Gdańskim nie mieszkał żaden Żyd, ale w jego okolicach mieszkało ok. 300 osób pochodzenia żydowskiego. W 1816 r. w mieście mieszkało już ok. 450 Żydów, a w 1871 r. – 1500 w Starogardzie i okolicach, z czego 802 osoby w samym mieście. Ówczesna gmina żydowska stanowiła wówczas ok. 14% wszystkich mieszkańców Starogardu.
Postępujący proces industrializacji przyczynił się do poprawy sytuacji gospodarczej w regionie, a to pociągnęło za sobą napływ ludności żydowskiej do miasta. Gmina żydowska ok. 1850 r. zleciła budowę synagogi, mniej więcej w tym samym czasie otwarta została żydowska szkoła podstawowa. Znaczny wpływ na rozwój gminy miały dwie bogate rodziny żydowskie: Kauffmnannów i Goldfarbów. Pierwsi byli właścicielami fabryki obuwia, drudzy – fabryki wyrobów tytoniowych i browaru.
W późniejszych latach liczba członków gminy powoli malała i wynosiła 529 osób w 1885 r., 275 osób w 1910 r. i tylko 125 osób w 1921 roku.
Po wcieleniu tego obszaru do Polski w 1920 r., zamieszkali tam Żydzi identyfikujący się z kulturą niemiecką, którzy nie chcieli mieszkać na terenach przyłączonych do II Rzeczypospolitej, stopniowo decydowali się na wyjazd z kraju. Na ich miejsce napływali Żydzi z innych regionów Polski, którzy stopniowo zdominowali gminę starogardzką.
Już w 1929 r. w Starogardzie mieszkało 34 Żydów „miejscowych” i 42 napływowych. W 1935 r. Żydzi stanowili zaledwie 0,2 % ogółu mieszkańców powiatu starogardzkiego. W 1939 r. w mieście mieszkało zaledwie 143 Żydów.
Przyłączenie Pomorza do Polski nie zmieniło dotychczasowego statusu gminy starogardzkiej. Nastąpiło to dopiero w 1927 r., wskutek realizacji rozporządzenia Prezydenta II RP z dn. 14.10.1927 roku. Istniejące przed 1927 r. 27 gmin żydowskich połączono w 8, skutkiem czego gmina w Starogardzie została przydzielona do gminy wyznaniowej żydowskiej w Świeciu. Wskutek gwałtownych protestów członków gminy, argumentowano m.in., że Żydzi ze Świecia posługują się językiem niemieckim, podczas gdy Żydzi starogardzcy, jako napływowi, „przyznają się do narodowości polskiej i władają językiem polskim” – utworzono kolejną, dziewiątą gminę z siedzibą w Starogardzie. W jej skład wchodziły także wspólnoty Żydów z powiatu starogardzkiego i tczewskiego oraz Żydzi zamieszkujący w Skarszewach.
W okresie międzywojennym Starogard był największym skupiskiem ludności żydowskiej w powiecie. Gmina stargardzka była w pełni samowystarczalna finansowo i dysponowała znacznym majątkiem, na który składały się: synagogi w Starogardzie, Tczewie i Skarszewach, mykwa i szkoła, 4 domy mieszkalne i dwie parcele.
Założony w XIX w. cmentarz zlokalizowany był za miastem. W 1925 r. odbył się na nim pochówek Arie ben Izaaka Goldfarba, uprzednio skremowanego (jedyny znany przypadek na Pomorzu).
W 1921 r. gmina miała jeszcze własnego rabina, który obsługiwał także gminę w Gniewie. W roku następnym w związku z malejącą liczbą mieszkańców gminy jego funkcje przejął kantor, który był także rzezakiem i nauczycielem religii. W 1923 r. rozważano nawet sprzedaż synagogi, która miała stać się kościołem garnizonowym. W 1936 r. wybrano rabina, którym został Mojżesz Zuberman z Międzyrzecza Podlaskiego.
W mieście działały organizacje społeczne i polityczne: Towarzystwo Kobiet, Organizacja Syjonistów Rewizjonistów, oraz organizacja młodzieżowa Betar.
Miejscowi Żydzi zajmowali się rzemiosłem, handlem odzieżą i wyrobami skórzanymi. Oprócz wymienionych fabryk Kauffmannów i Goldfarbów do Żydów starogardzkich należały także dwa tartaki, z których jeden został w latach dwudziestych przebudowany na hutę szkła. Zgodnie ze spisem z 1936 r. większość członków gminy stanowili kupcy, na drugim miejscu znaleźli się rzemieślnicy.
W okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej nasiliły się tendencje lojalistyczne miejscowych Żydów, w znacznej już części pochodzenia polskiego, wobec II Rzeczypospolitej.
Do 1926 r. na terenie powiatu nie zanotowano przejawów otwartego antysemityzmu, choć postawa mieszkańców wobec Żydów nie była przychylna. Nastroje antyżydowskie narastały wraz z rozwojem kryzysu gospodarczego, osiągając szczyt pod koniec lat trzydziestych. W latach 1936–1937 dochodziło do wybijania szyb w domach i sklepach żydowskich w Starogardzie, nawoływano do bojkotu handlu prowadzonego przez Żydów, nierzadko zdarzały się pobicia.
Narastający antysemityzm, oraz obawa przed nadchodzącą wojną spowodowały kolejną falę emigracji. Blisko jedna trzecia Żydów ze Starogardu opuściła miasto przed dniem 01.09.1939 roku. Pozostali w mieście i okolicy Żydzi stali się celem prześladowań i terroru okupanta niemieckiego. Od połowy września 1939 r. rozpoczęły się także aresztowania i masowe egzekucje, nieraz połączone z publicznym poniżaniem ofiar. Do końca września 1939 r. niemal wszyscy Żydzi z powiatu starogardzkiego zostali zamordowani w masowych egzekucjach, lub wywiezieni do obozów. Okupacja niemiecka we wrześniu 1939 r. położyła kres istnieniu gminy żydowskiej w Starogardzie Gdańskim, podobnie jak na całym obszarze dawnych Prus Zachodnich. Rok po rozpoczęciu okupacji miasta, w Starogardzie Gdańskim nie mieszkał już żaden Żyd. Synagoga została obrabowana, a następnie przekształcona w halę targową. Macewami z cmentarza wybrukowano ulice.
