W dniu 19 czerwca 1942 roku na mocy zarządzenia landrata Kipkego Niemcy utworzyli w Tarnowie getto, obejmujące swym zasięgiem ulice: Folwarczną, Kupiecką, Nową, Dębową, Plac pod Dębem, Pl. Dożywocie, Bóżnic, Plac Magdeburski, Polną, Gołębią, Wschodnią, Szpitalną, Nowodąbrowską; przecznice między ul. Lwowską i Słoneczną: Starodąbrowską , Widok, Krupniczą, Ochronek, Garbarską, Spadzistą, Krawiecką, Stolarską, Jasną, Lwowską. Na jego obszarze stłoczyli około czterdziestu tysięcy osób pochodzenia żydowskiego, w tym także przesiedleńców z innych miejscowości i krajów – między innymi z Czechosłowacji, III Rzeszy i Austrii.

Więźniowie getta byli poddawani rozlicznym, narastającym represjom ze strony okupanta. W dniach 12 i 13 września 1942 r. około trzech i pół tysiąca tarnowskich Żydów deportowano do obozu zagłady w Bełżcu. Podobna łapanka miała miejsce miesiąc później, w dniu 15 listopada 1942 r.

W listopadzie 1942 roku getto zostało podzielone na dwie części – w jednej z nich przebywały osoby posiadające kartę pracy, w drugiej – osoby bez zatrudnienia, starcy i dzieci.

Likwidacja getta – nadzorowana przez SS-Hauptsturmführer SS Amona Goetha, komendanta obozu w Płaszowie - rozpoczęła się w dniu 2 września 1943 r. Żydzi zostali zmuszeni do opuszczenia domów i zebrania się na Placu Magdeburskim. Po selekcji większość z nich – według różnych źródeł około siedmiu lub ośmiu tysięcy - wywieziono do KL Auschwitz, pozostałych do obozu pracy w Płaszowie. Setki osób zamordowano na ulicach miasta. W Tarnowie pozostawiono niewielką grupę żydowskich robotników, zatrudnionych do prac porządkowych na terenie getta.