Warszawska Szkoła Rabinów zapisała się jako jedna z najważniejszych szkół w dziejach lokalnej społeczności żydowskiej. Powstała w 1826 r. na podstawie dekretu carskiego z 1 lipca 1825 roku. Działała aż do roku szkolnego 1860/1861. Była to szkoła średnia, przeznaczona dla chłopców, którzy ukończyli 13 lat. Nauka w niej trwała 5 lat. Obok przedmiotów judaistycznych młodzież studiowała także przedmioty świeckie. Językiem wykładowym był język polski.

Dyrektorem szkoły został Abraham Stern, choć nigdy oficjalnie nie objął tego stanowiska. Funkcję kierownika pełnił Antoni Eisenbaum. Z powodu braku chętnych szkoła zaczęła działać z opóźnieniem. Początkowo miała tylko 25 uczniów, ale w czasach jej rozkwitu (1846 r.) uczęszczało do niej 260 chłopców. Choć w założeniu placówka miała kształcić rabinów, żaden z jej absolwentów (a było ich ponad 1200) rabinem nie został[1.1]. Większość z nich została nauczycielami, część zaś ukończyła studia wyższe. Niektórzy zostali znakomitymi uczonymi. Szkoła cieszyła się z początku poparciem władz rosyjskich, ale szybko je utraciła, gdy widoczne stały się rezultaty patriotycznego wychowywania młodzieży.

W 1853 r. kierownikiem szkoły został Jakub Tugendhold, który wcześniej był krytykiem jej programu nauczania i cenzorem ksiąg hebrajskich[1.2]. W 1857 r. wprowadzono niekorzystne zmiany w programie nauczania, być może przyczynił się do tego sam Tugendhold, i szkoła szybko utraciła swe znaczenie.

Oficjalnie zlikwidowano ją 1 stycznia 1863 roku.