Organizacja dobroczynna Chesed W'emes (z hebr./żyd. = łaska i prawda) zajmowała się grzebaniem zmarłych, którzy nie posiadali rodziny i wystawianiem im nagrobków. O tym, że organizacja ta miała swój dom modlitwy na Lesznie 66 dowiadujemy się z faktu, iż otrzymała ona w darze piękne świeczniki[1.1]. Ponieważ stało się to w 1937 r., możemy przypuszczać, iż synagoga została właśnie wówczas otwarta, albo też funkcjonowała od niedawna. W Przewodniku po nieistniejącym mieście B. Engelking i J. Leociaka dom ten został określony jako „miejsce spotkań towarzyskich” w 1942 roku.
Fragment książki Eleonory Bergman „Nie masz bóżnicy powszechnej. Synagogi i domy modlitwy w Warszawie od końca XVIII do początku XXI wieku” za zgodą Autorki i Wydawcy. Wszelkie prawa zastrzeżone w tym prawo do wykorzystania tekstu na innych stronach internetowych.
- [1.1] „Nasz Przegląd Ilustrowany” 1937, nr 17, s. 8. Nazwa organizacji zwykle brzmiała: Chesed szel emes (z hebr./żyd. = łaska prawdy, przenośnie: ostatnia posługa).
