Blok Stronnictw Demokratycznych – sojusz wyborczy Polskiej Partii Robotniczej, Polskiej Partii Socjalistycznej, Stronnictwa Ludowego i Stronnictwa Demokratycznego, kierowany przez komunistów. Nazwa Bloku była środkiem walki z demokratyczną opozycją i kamuflowała dążenia komunistów do wprowadzenia w kraju systemu totalitarnego. Z inicjatywą utworzenia porozumienia wystąpiły w listopadzie 1945 r. władze PPS, ale w rzeczywistości jego hegemonem była Polska Partia Robotnicza (PPR).

W lutym 1946 r. – w związku z dążeniem komunistów, by w wyborach parlamentarnych wystawiono tylko jedną, całkowicie kontrolowaną przez nich listę – toczyły się rozmowy między przedstawicielami PPR i PPS a opozycyjnym Polskiego Stronnictwa Ludowego – Stanisława Mikołajczyka, dotyczące wejścia tej ostatniej partii w skład Bloku. Po odrzuceniu przez PSL oferty przyznającej jej 20% mandatów poselskich, ugrupowania należące do Bloku wystąpiły z inicjatywą odroczenia wyborów i przeprowadzenia 30.06.1946 r. tzw. referendum ludowego (referendum 1946), przed którym wezwały do głosowania na postawione w referendum pytania trzy razy tak.

Przed wyborami do Sejmu Ustawodawczego podstawą działania Bloku była zawarta przy udziale Stalina w listopadzie 1946 r. umowa między PPR a PPS, w której ustalono podział mandatów między ugrupowania bloku (PPR i PPS po 31%) oraz najwyższych urzędów w państwie (prezydent – PPR, premier – PPS, marszałek sejmu – SL). W wyborach do sejmu 19.01.1947 r., które odbyły się w warunkach terroru służby bezpieczeństwa oraz fałszerstw, Blok uzyskał 394 mandaty. Po opanowaniu PSL przez działaczy prokomunistycznych do Bloku włączono także tę partię. W 1948 r. przestano używać nazwy „Blok Stronnictw Demokratycznych”.

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN.