Brit-mila (hebr., przymierze obrzezania) – obrzezanie, zabieg polegający na usunięciu napletka noworodkowi płci męskiej lub dorosłemu prozelicie.

Symbol przymierza między Bogiem i Abrahamem (Księga Rodzaju 17,11). Poprzez obrzezanie chłopca oddawano pod opiekę Boga, otrzymywał on ochronę przed pośmiertną karą, stawał się w pełni człowiekiem. Obrzezania dokonuje się ósmego dnia po narodzinach, nawet jeśli wypada ono w szabat lub Jom Kipur. Choroba dziecka może opóźnić zabieg; wtedy nieobrzezane dziecko traktuje się jak obrzezane. W ceremonii uczestniczy sandak, który trzyma dziecko na kolanach, podczas gdy mohel (mężczyzna, który posiada odpowiednie umiejętności, często lekarz lub rzezak rytualny, szojchet) dokonuje operacji.

Zgodnie z tradycją w każdej ceremonii uczestniczy prorok Eliasz, dla którego stawia się drugi fotel, obok fotela dla sandaka. Po obrzezaniu ojciec chłopca odmawia błogosławieństwo, po nim robi to także mohel, po raz pierwszy publicznie wymawiając imię dziecka, nadawane najczęściej po zmarłych przodkach. Wśród Żydów aszkenazyjskich w obrzezaniu mogą brać udział kwater (kum) i kwaterin (kuma), którzy wnoszą dziecko i podają je mohelowi; często funkcje te pełniły bezdzietne pary, wierząc, że dzięki temu doczekają się potomstwa. Współcześnie obrzezania dokonuje się często w szpitalu, w obecności rabina i lekarza. Obrzezanie praktykowane jest również przez wyznawców islamu (w trzynastym roku życia) oraz niektóre plemiona afrykańskie.

Renata Piątkowska, Hanna Węgrzynek

Tekst powstał na podstawie książki „Żydzi w Polsce. Dzieje i kultura. Leksykon”, red. J. Tomaszewski, A. Żbikowski, Warszawa 2001. Tekst pochodzi z portalu Diapozytyw, należącego wcześniej do Instytutu Adama Mickiewicza. Tekst pochodzi z książki „Historia i kultura Żydów polskich. Słownik” autorstwa Aliny Całej, Hanny Węgrzynek i Gabrieli Zalewskiej, wydanej przez WSiP.