Dukat [wł. ducato „księstwo”] – złota moneta o wadze 3,5 g, bita w latach 1285–1797 w Wenecji (cekin). Używana głównie w handlu lewantyńskim i często naśladowana.

Od XV w. dukatem określano inne monety europejskie o bardzo zbliżonym standardzie kruszcowym (floren; 2), m.in.: dukat węgierski (aranyforint, Goldgulden), bity 1326–1916, dukat cesarski, bity w Austrii 1559–1914, dukat niderlandzki (holenderski), bity od 1586 do dziś. Dukaty służyły do rozliczeń w handlu międzynarodowym.

W Polsce i na Śląsku XIV–XVI w. używano dukatów węgierskich, XVII–XVIII w. — holenderskie. Polskie dukaty (czerwone złote) bito z przerwami 1503–1831, obficiej tylko w 4. ćwierci XVI i 1. połowie XVII w., także w sztukach wielokrotnych, zwłaszcza portugałami. 1834–1885 do obrotu w Polsce wybijano tzw. imperiał-dukat, rosyjskie monety 3-rublowe (do 1841 z zaznaczoną wartością 20 zł), zawierające nieco więcej kruszcu. Na Śląsku dukaty bito w 1513–1777 (także wielokrotności i ułamki do 1/12 dukata), na Pomorzu Zachodnim — 1594–1709.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.