Galut (hebr., wygnanie, rozproszenie, diaspora, niewola) – w historii Żydów okres pozbawienia własnej państwowości i życia pod obcymi rządami, w szczególności życie Żydów poza Palestyną, a współcześnie – poza Izraelem.

W literaturze hebrajskiej terminem „galut” określa się różne okresy i wydarzenia: niewolę egipską zapoczątkowaną pod koniec okresu patriarchów i zakończoną wyjściem Izraelitów pod wodzą Mojżesza z Egiptu; niewolę babilońską – okres wygnania Żydów do Babilonii między 587 a ok. 520 r. p.n.e.; okres dominacji syryjskiej w Palestynie w latach 200–160 p.n.e. (zwany galut Jawan – niewola grecka); okres dominacji rzymskiej (zwany galut Edom – niewola edamska) do zburzenia Drugiej Świątyni Jerozolimskiej w 70 r. n.e. W szczególności określenie galut stosuje się do okresu od 70 r. n.e. aż do powstania Państwa Izrael 14.05.1948 roku. Od tego czasu termin „galut” lub „gola” odnosi się do społeczności żydowskiej żyjącej poza Izraelem.

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.