Główna Komisja Badań Zbrodni na Narodzie Polskim — Instytut Pamięci Narodowej

Główna Komisja Badań Zbrodni na Narodzie Polskim – Instytut Pamięci Narodowej, 1945–1990 pod nazwą Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, instytucja powołana w 1945 r. przez KRN, jako specjalny organ Ministerstwa Sprawiedliwości. Zadania: 1) prowadzenie dochodzeń w sprawie zbrodni popełnionych na ziemiach polskich przez władze III Rzeszy 1939–1945 oraz na obywatelach polskich w innych krajach okupowanych przez hitlerowców i na terenie Niemiec; 2) zbieranie materiałów dowodzących zbrodni niemieckich; 3) badanie zebranych materiałów i publikowanie wyników. Dochodzenia prowadzone przez Komisję na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego mają moc czynności sądowych. W 1946–1950 specjalna placówka Komisji — Polska Misja Wojskowa do spraw Zbrodni Wojennych na terenie okupowanych Niemiec, spowodowała wydanie Polsce ok. 2 tys. niemieckich zbrodniarzy wojennych. Komisja prowadziła śledztwa przeciw wszystkim hitlerowcom sądzonym później przez Najwyższy Trybunał Narodowy. W jej posiadaniu znajdował się najbogatszy w Polsce zbiór materiałów z czasu okupacji niemieckiej. Publikowane one były m.in. w specjalnym „Biuletynie Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce”, ukazującym się od 1946 r. W 1990 r. zakres jej kompetencji rozszerzono na zbrodnie stalinowskie oraz inne przestępstwa stanowiące zbrodnie wojenne lub zbrodnie przeciw ludzkości. 19.01.1999 r., na podstawie ustawy z 18.12.1998 o Instytucie Pamięci Narodowej (IPN), postawiona w stan likwidacji. Zastąpiła ją — działająca w ramach IPN — Główna Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Drukuj
In order to properly print this page, please use dedicated print button.