Machabeusze

Machabeusze (Hasmoneusze) – ród kapłański w II w. p.n.e., od 140 r. p.n.e. dynastia panująca w Judei. Ród ten, pod wodzą Matatiasza, później jego synów – Judy Machabeusza (od którego nazwę otrzymała cała dynastia), Jonatana i Szymona – wzniecił w 167 r. p.n.e. powstanie w Judei przeciw panowaniu Seleucydów, usiłujących wprowadzić kult bogów pogańskich.

Wykorzystując waśnie dynastyczne w Syrii oraz jej osłabienie w wojnie z Partami, Machabeusze wyzwolili większość terytoriów Judei i ogłosili się niezależnymi władcami. Po pomyślnych rządach Jana Hyrkana I i Arystobula I (od 104 r. p.n.e. król) – wzmożenie ucisku społecznego, waśnie dynastyczne za panowania Aleksandry Salome, Arystobula II i Jana Hyrkana II oraz walka stronnictw (ortodoksyjnych faryzeuszów z saduceuszami) przyśpieszyły upadek państwa.

Od 63 r. p.n.e. podlegało ono zwierzchnictwu Rzymu. Ostatnim niezależnym władcą tej dynastii był Antygon II, który w 40 r. p.n.e. odzyskał tron przy pomocy Partów, a w 37 r. p.n.e. został obalony przez Heroda I i stracony na rozkaz Rzymian. Ostatni przedstawiciele rodu Machabeuszy, m.in. żona Heroda, Mariamne, zostali straceni na jego rozkaz.

 

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; zobacz sam: Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.

Drukuj
In order to properly print this page, please use dedicated print button.