mane, tekel, fares (aram. měnē’ těqēl ûpharsîn < pers.) – w biblijnej Księdze Daniela przepowiednia upadku Babilonu, wypisana tajemniczą ręką na ścianie pałacu w czasie uczty Baltazara, ostatniego króla babilońskiego, syna Nabonida (w opowieści tej pomylonego z Nabuchodonozorem). Oznaczać miała: „policzone” (dni panowania), „zważony” (zbyt lekki, lekkomyślny król), „podzielony” (będzie kraj). Funkcjonowała też inna interpretacja, możliwa w języku hebrajskim: mina szekel (spada wartość pieniądza), Pers ([najazd] Persów).

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; zobacz sam: Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.