Midrasz

midrasz (hebr. dārāš – badać, dociekać) – w judaizmie metoda interpretacji, komentowania tekstu biblijnego za pomocą objaśnień, sentencji i przypowieści, wykorzystująca w tym celu tradycję ustną. Jako teksty literackie midrasze dzielą się na halachiczne, podające normy postępowania, i hagadyczne, zawierające dydaktyczne opowiadania i sentencje. Midrasze są dziełem rabinów i powstawały głównie między II a IV w., początkowo przekazywane ustnie, do XI w. zostały spisane. Korzystano z nich przy redagowaniu Talmudu. Mianem „midrasz” określa się także zbiory komentarzy do Biblii hebrajskiej, powstałe w wyniku zastosowania midraszowej metody egzegezy tekstu biblijnego. Zbiory takie istnieją do wszystkich ksiąg Starego Testamentu. Najbardziej znane to: Midrasz Rabba (hebr., Wielki Midrasz) – głównie komentarze różnych autorów (najstarsze z V w.) do Pięcioksięgu Mojżesza oraz Midrasz Tanchuma, którego twórcą był palestyński rabin, amoraita Tanchum Bar Abba (IV w.).

Bibliografia

Friedman M., Ze skarbnicy midraszy, Wrocław 1995.

Ginzberg L., Legendy żydowskie: Księga Rodzaju, Warszawa 1997.

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; zobacz sam: Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.

Drukuj
In order to properly print this page, please use dedicated print button.