Frakcja natolińska, jedna z dwóch nieformalnych grup w KC PZPR rywalizujących o władzę z ® puławianami, ukształtowana na pocz. 1956 (nazwa od miejsca spotkań w pałacu w Natolinie k. Warszawy); domagali się powrotu do życia polit. W. Gomułki, rozliczenia za łamanie praworządności m.in. H. Minca, J. Bermana i R. Zambrowskiego, zarzucając im preferowanie osób pochodzenia żyd.; akcentowali ścisły związek Polski z ZSRR jako zasadę ustrojową; puławianie przedstawiali ich jako stalinowców, przeciwników reform, nacjonalistów, antysemitów oraz antyinteligentów; w sprawach ideologicznych n. zajmowali stanowisko dogmatyczne; po dojściu do władzy Gomułki (X 1956), który poparł puławian, n. zostali rozbici jako grupa i wyeliminowani z walki o władzę; 1957 grupa odżyła jako nurt sekciarsko-dogmatyczny w PZPR; część z nich (K. Mijal) 1966 utworzyła KP Polski; gł. działacze: F. Jóźwiak, W. Kłosiewicz, S. Łapot, F. Mazur, Z. Nowak, B. Rumiński, K. Witaszewski.

Źródło

• W. Jedlicki Chamy i Żydy, Paryż 1962;
• A. Zambrowski Rewelacje wyssane z palca, czyli Puławianie i Natolińczycy w 1956 roku, „Warszawskie Zeszyty Historyczne” 1982 nr 2.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.