Obóz Narodowo-Radykalny (ONR) – radykalne ugrupowanie polit., utworzone 14 V 1934 w wyniku kryzysu w obozie Narodowej Demokracji, który doprowadził do rozłamu w Sekcji Młodych Stronnictwa Narodowego, za sprawą działaczy dawnego Obozu Wielkiej Polski, z J. Mosdorfem na czele (także T. Gluziński, H. Rossman)

Kierowany przez tajną Organizację Polską. ONR, przeciwny ustrojowi parlamentarnemu, postulował wprowadzenie ustroju państw. opartego na hierachii; program ONR, biorąc pod uwagę nastroje młodzieży, posługiwał się demagogią społeczną i radykalną frazeologią, głosił solidaryzm klasowy, asymilację Ukraińców i Białorusinów, antysemityzm, przeprowadzenie reformy rolnej, upaństwowienie kapitału zagranicznego i żyd. oraz przedsiębiorstw użyteczności publ. w myśl wzorów faszyst., przy zachowaniu własności prywatnej.

ONR, popularny głównie wśród części młodzieży akademickiej i drobnomieszczańskiej (liczył ok. 4 tys. czł., gł. w Warszawie), organizował m.in. bojkot ekonomiczny Żydów, napady na wiece i lokale robotn.; organ prasowy — dziennik „Sztafeta”; 10 VII 1934 rozwiązany przez władze państw.; kontynuował działalność nielegalnie. W wyniku rozłamu podzielił się na ONR Falangę i grupę A.B.C. (ich organizacją legalną był Nar. Związek Pol. Młodzieży Radykalnej), która podczas okupacji niem. powołała Organizację Wojsk. Związek Jaszczurczy i grupę Szańca, a Falanga — Konfederację Narodu.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.