Obóz Zjednoczenia Narodowego (OZN) – organizacja polit. sanacji, utworzona II 1937 w celu skupienia społeczeństwa wokół armii i marsz. E. Rydza-Śmigłego; druga po Bezpartyjnym Bloku Współpracy z Rządem próba zjednoczenia zwolenników sanacji; program prawicowo-nacjonalist. zakładał, że gospodarzem kraju jest naród pol., głosił tezę o szczególnym znaczeniu Kościoła katol. dla rozwoju narodu, zasadę wodzostwa i kult J. Piłsudskiego; postulował emigrację Żydów i asymilację pozostałych mniejszości nar.;

Za podstawę organizacji życia społ. uznawał Konstytucję kwietniową 1935; dążył do ograniczenia wpływów opozycyjnych partii polit.; potępiał komunizm; program OZN uzyskał małe poparcie w społeczeństwie; zaaprobowała go tylko część obozu rządzącego;

OZN miał strukturę opartą na wzorach organizacji totalitarnych; na czele stał sztab z szefem Obozu (płk A. Koc, od I 1938 gen. S. Skwarczyński, od IX 1939 płk Z. Wenda); czł. OZN rekrutowali się gł. spośród urzędników państw.; 1937 wspólnie z Falangą zorganizowali Związek Młodej Polski; OZN istniał do IX 1939; podczas II wojny świat. jego działacze utworzyli 1942 Obóz Polski Walczącej.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.