Powojenne prawo o zmianie nazwisk – 10 listopada 1945 roku Krajowa Rada Narodowa wydała dekret o zmianie i ustalaniu imion i nazwisk.

Dekret zezwalał na zmianę imienia i nazwiska m.in. w wypadku posługiwania się w okresie od 1 września 1939 do 9 maja 1945 roku innym nazwiskiem niż rodowe z następujących przyczyn: używania pseudonimu wojskowego w wyniku działalności w organizacjach konspiracyjnych, służby w wojsku po stronie aliantów, a także gdy wnioskodawca „używał innego nazwiska celem uchronienia się przed aktami gwałtu najeźdźcy niemieckiego lub jego popleczników”.

W powyższych wypadkach osoby pragnące pozostać przy nazwisku przybranym w czasie okupacji, musiały złożyć odpowiedni wniosek do 31 grudnia 1947 roku. Dekret stwarzał również możliwość zmiany imienia i nazwiska, jeżeli miały one brzmienie niepolskie. Dekret został zastąpiony ustawą z dnia 15 listopada 1956 roku, w której pozostawiono zapis o zmianie niepolsko brzmiących nazwisk. Z możliwości zalegalizowania swojej przybranej tożsamości skorzystało wielu Żydów, którzy ukrywali się w czasie wojny „na aryjskich papierach”.