System edukacyjny II RP – w II Rzeczypospolitej obowiązywał 7-letni obowiązek szkolny. Funkcjonowały 7-letnie szkoły podstawowe. Jednak szkoły średnie miały system odrębny od podstawowych.

Nauka w gimnazjum trwała 8 lat: 3 lata gimnazjum niższego i 5 lat gimnazjum wyższego. Teoretycznie uczeń po 4 klasie szkoły podstawowej mógł kontynuować naukę w gimnazjum niższym, warunkiem było jednak zdanie egzaminu wstępnego, który często nie uwzględniał programu nauczania w szkole podstawowej. Dlatego tworzono przy gimnazjach tzw. klasy przedwstępne mające przygotować do egzaminu.

Istniały 3 typy gimnazjów: humanistyczne, matematyczno-przyrodnicze i klasyczne z greką i łaciną. Gimnazjum wyższe kończyło się egzaminem maturalnym, który był podstawą przyjęcia na studia wyższe (bez egzaminu wstępnego). Szkolnictwo państwowe było płatne. W 1932 roku przeprowadzono reformę edukacji, która połączyła system szkół podstawowych z ponadpodstawowymi.

Szkoła podstawowa trwała 7 lat, jednak w wypadku gdy uczeń chciał kształcić się dalej, zdawał do gimnazjum już po 6 latach. Szkoła średnia dzieliła się odtąd na 4-letnie gimnazjum i 2-letnie liceum, po którym zdawano egzamin maturalny. Do systemu szkolnego włączono wtedy szkolnictwo zawodowe tworząc gimnazja i licea zawodowe. Przez całe dwudziestolecie międzywojenne oprócz szkolnictwa państwowego istniało prywatne. Gimnazja prywatne nie miały jednak prawa wydawania państwowej matury, dlatego gdy urządzano w nich egzaminy, zapraszano na nie wizytatora z kuratorium oświaty. Szkolnictwo mniejszości narodowych w ich językach w większości było prywatne.