Goldman Bernard (Bejer, Baruch) – (1909 –1944, Warszawa) – architekt

Edukację podstawową odebrał w Kole (woj. łódzkie), w Żydowskim Gimnazjum Koedukacyjnym. W 1924 r. przeprowadził się do Warszawy, gdzie jego ojciec założył skład szkła
okiennego. Ukończył Gimnazjum Felicji Buki-Cygielstrajch w Warszawie (1927), następnie Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej (1935, dyplom: „Elektrownia”). Do wstąpienia na Politechnikę Warszawską skłoniło go, jak pisał, „zamiłowanie do rysunków i matematyki, okazywane już w niższych klasach a spotęgowane w wyższych”; miał jednocześnie nadzieję, że na Wydziale Architektury będzie mieć „sposobność zamiłowanie to wykazać”[1.1]. Członek warszawskiego oddziału SARP-u (do 1939).

W latach 1942–1943 przebywał w getcie warszawskim, gdzie pracował jako jeden z kierowników w szopie szczotkarzy, zajmował się sprawami technicznymi w warsztatach produkcyjnych, projektowaniem i budową schronów (w tym tzw. schronu siódemka). W lipcu 1943 r. przedostał się na „aryjską” stronę, w lutym następnego roku spisał pamiętnik – wspomnienia zatytułowane 75 dni w płonącym getcie warszawskim. Ucieczka kanałami cywilów i niedobitków Powstania[1.2]. Zginął przed sierpniem 1944 roku.

Goldman we wspomnieniach Jana Glińskiego spisanych przez Annę Kubiak: "architekt, zdolny matematyk, a mniej jako projektant. […] Był przyzwoitym człowiekiem. Cieszył się dobrą opinią. Był syjonistą".

Joanna Majczyk, Agnieszka Tomaszewicz

Biogram pochodzi ze Słownika Architektów stanowiącego rozdział w książce „Architekci i paragraf aryjski. Przypadek SARP-u (1934–1939)”, autorstwa Agnieszki Tomaszewicz, Joanny Majczyk, wydanej przez Wydawnictwo EMG w 2025 roku