Synagoga w Inowrocławiu została wzniesiona w 1907 r. przy obecnej ul. Solankowej. Budową kierował architekt J. Baumgarten. Uroczystość poświęcenia miała miejsce 24 września 1908 r. Synagoga była wzniesiona na planie krzyża greckiego o ramionach o długości 33 m. Stylistyka nawiązywała do stylu „bizantyńskiego”. Na szczycie dachu umieszczono pozłacaną kulę, we wnętrzu której umieszczono opis inowrocławskiej gminy. Wejście główne znajdowało się przy ulicy Grodzkiej. Monumentalny budynek został zniszczony przez Niemców w 1939 roku[1.1]

W Archiwum Ringelbluma zachowała się relacja przekazana w 1941 r. przez nieznanego z nazwiska Żyda, w której synagogę w Inowrocławiu opisano następująco: „Nowa synagoga (...) była jedną z piękniejszych w Europie, a może nawet na całym świecie. (...) Jej otwarcie odbyło się w obecności cesarza Wilhelma II. Stała na najpiękniejszym placu w mieście, w pięknym ogrodzie i robiła wrażenie swym wspaniałym wyglądem jak świątynia. Wewnątrz była bogata drogimi mozaikami, światłem, wspaniałością sklepienia, które oświetlały dwa kolosalne okna. Z jednego okna można było zauważyć wielkość Boga, z drugiej strony była tam Gwiazda Dawida. Świątynia ta mogła się porównać do najpiękniejszych na świecie. Dzisiaj na tym placu jest skwer z różami. Synagoga została uroczyście spalona" (źródło: Archiwum Żydowskiego Instytutu Historycznego im. E. Ringelbluma, sygn. 819).

W październiku 2013 r. u zbiegu ulic Solankowej i Grodzkiej umieszczono tablicę pamiątkową. Podczas prac przy montażu tablicy natrafiono na relikty murów obwodowych synagogi.