Białostocki Zygmunt (15.08.1897 Białystok – 1942 [1943] Warszawa) – pianista, dyrygent orkiestr teatralnych, kompozytor muzyki rozrywkowej. Początkowo pracował jako pianista w teatrach, kinach, lokalach rozrywkowych. W 1925–1930 był dyrygentem w Teatrze Letnim w Łodzi, a następnie kierownikiem muzycznym oraz dyrygentem orkiestry i chórów Teatru Miejskiego. Dyrygował przedstawieniami operetek i ilustracjami muzycznymi do dramatów. Od 1933 pracował w Warszawie w teatrach rewiowych. Był akompaniatorem w kabarecie Nowy Momus w restauracji Oaza, kierownikiem muzycznym teatru Praskie Oko, współpracował z teatrami Ananas i Nowy Ananas. Z jego kompozycji wielką popularność zyskało tango Rebeka, oparte na motywie melodii chasydzkiej. Autor muzyki do filmu Biała trucizna (1932) oraz komedii muzycznym. Miłość i złoto (wspólnie z J. Haftmanem), wystawionej w końcu 1933 w teatrze „8.15” w Warszawie. Zginął w getcie warszawskim.

Bibliografia:

• Błaszczyk L. T., Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, Kraków 1964.
• Fater I., Jidisze muzik in Pojln cwiszn bejde welt-milchomes, Tel-Awiw 1970.
• Fuk M., Straty osobowe żydowskiego środowiska muzycznego, „Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego w Polsce” 1978 nr 3-4.
• Lerski T., Encyklopedia kultury polskiej XX wieku. Muzyka. Teatr. Film, Warszawa 2008.
• Lerski T., Syrena Record – pierwsza polska wytwórnia fonograficzna 1904-1939, Warszawa 2002.
• Turkow J., Azoj iz es gewen, Buenos Ajres 1948.
• Turkow J., Jidiszer teater in Ejrope cwiszn bejde welt-milchomes, Nju Jork 1968.
• Wolański R., Leksykon polskiej muzyki rozrywkowej, t. 1, Warszawa 2003.

L.T. Błaszczyk, „Żydzi w kulturze muzycznej działający na ziemiach polskich w XIX i XX wieku”, książka wydana dzięki wsparciu udzielonemu przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny w Polsce.