Kowalewski Krzysztof (20.03.1937, Warszawa – 6.02.2021, tamże) – aktor.
Urodził się w Warszawie jako syn ekonomisty, dyrektora fabryki papieru w Jeziornie, oficera rezerwy, który został zamordowany w Charkowie, Cypriana Kowalewskiego i aktorki Elżbiety z domu Herszaft.W czasie wojny przebywał z matką w Warszawie. Matka ukrywała przed nim pochodzenie żydowskie, pracowała w kawiarni Sztuka a nawet pomagała ukrywać Żydów, którzy zdołali się wydostać z getta.
Po upadku powstania warszawskiego przeprowadzili się do Kielc. Elżbieta brała udział w odradzaniu się życia kulturalnego miasta, grała w miejscowym teatrze. Po pogromie kieleckim, 4 lipca 1946 r., wróciła z synem do Warszawy.
Krzysztof Kowalewski ukończył Liceum im. Staszica, a następnie studia na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. W 1960 r. zadebiutował epizodem w filmie Krzyżacy Aleksandra Forda, na scenie pierwszy raz wystąpił w 1961 r. w Teatrze Dramatycznym. W kolejnych latach występował na warszawskich scenach w Teatrze Klasycznym, Dramatycznym, w latach 1962–1970 Polskim, 1970–1973 w Studenckim Teatrze Satyryków, 1974–1977 Kwadrat, od 1977 Współczesnym). Obsadzano go przeważnie w rolach komediowych i charakterystycznych, m.in. Mąż — Życie wewnętrzne M. Koterskiego, Sir Tobiasz Czkawka — Wieczór Trzech Króli Williama Szekspira, Czelcow — Miłość na Krymie i Edek — Tango Sławomira Mrożka, Cziczikow — Martwe dusze Nikolaja Gogola, Doktor Balanzoni — Łgarz Carla Goldoniego. Kowalewski w swojej karierze wystąpił w wielu filmach, m.in. Potop (1974) i Ogniem i mieczem (1999) Jerzego Hoffmana, Brunet wieczorową porą (1976) Stanisława Barei, Komediantka (1986, serial 1987) Jerzego Sztwiertni, Horror w Wesołych Bagniskach (1995) Andrzeja Barańskiego, także w serialach, m.in. Wielka miłość Balzaka (1973) Wojciecha Solarza, Rodzina Leśniewskich (1978) Janusza Łęskiego, Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy (1981) Sztwiertni. Występował też w kabaretach (Owca, Pod Egidą), telewizji i radiu (Pan Sułek w dialogach Jacka Janczarskiego Kocham pana, panie Sułku).
