Nabuchodonozor II (Nebokadnezar II) (? – 562 p.n.e. Babilon) – król Babilonii z dynastii chaldejskiej

Był synem Nabopolasara II. Od 605 r. p.n.e. był królem Babilonii, uchodzi za najwybitniejszego władcę państwa nowobabilońskiego (chaldejskiego). Za swego panowania musiał przeciwstawić się dwóm potęgom: Egiptowi i Medii – w obronie przed Medami wzniósł mur. Stosunki z Medią unormowały się po małżeństwie Nabuchodonozora z córką króla Medii, konflikt z Egiptem zakończył się zwycięstwem nad faraonem Necho w bitwie pod Karkemisz (605). W tymże roku Nabuchodonozor zajął północną Syrię. Próba bezpośredniego zaatakowania Egiptu w 601 r. p.n.e. nie powiodła się. 16.03.597 r. p.n.e. Nabuchodonozor zajął Jerozolimę, w 586 opanował całą Palestynę i doszczętnie zburzył miasto, a Żydów przesiedlił do Babilonii (czas tzw. babilońskiej niewoli; działania Nabuchodonozora wobec Żydów są dokładnie opisane w Biblii). Około 596 r. p.n.e. podbił Elam, w 571 opanował Fenicję (bez Tyru). Otoczył Babilon potrójnym murem i rozbudował miasto – wznosił liczne pałace i miejsca kultu, w tym słynną Bramę Isztar i drogę procesyjną oraz świątynię Marduka, Esangilę, zbudował słynne „wiszące ogrody”, uregulował Eufrat. Jego czasy to okres największego rozkwitu Babilonu i państwa babilońskiego.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.